Bukit Lawang, Pulau Weh, Tuk-Tuk en Bukkittingi

Ga er maar eens lekker voor zitten want nu komt het! 15-01-2011 Vandaag hebben we goed uitgeslapen. Om tegen 12:00 te vertrekken naar de andere bungalow. Bij het inleveren van onze sleutel kregen we de wind van voren want we hadden volgens haar ook best even kunnen melden dat we zouden vertrekken. Echter hebben wij nergens een bordje of iets gezien waarop stond dat we 24uur van te voren moesten melden dat we zouden vertrekken. De lunche die we nog in hadden gepland bij hun, hebben we daarom ook meteen laten varen. Eenmaal in Indah hebben we lekker weinig gedaan. Aan het eind van de middag zijn we op zoek gegaan naar een plaats waar je schijnbaar goed kon zwemmen. Echter bleek de uitleg niet echt te kloppen. Er was ons verteld dat we de badcave moesten volgen en daar was dan een zwem gelegenheid. Eenmaal daar wisten de mensen echt niet wat wij bedoelde. Dus dan maar weer terug. En op de terug weg hebben we waarschijnlijk de plek gevonden die men bedoelde. Helaas bleek dit niet echt een super zwemplek te zijn. Dus zijn we zonder te zwemmen maar weer terug gegaan. Na ons opgefrist te hebben dacht Sandy dat het wel leuk was om Niek te kietelen. Dit reselteerde echter in een hoop gevloek omdat Niek heel hard zijn voet stoote aan het bed. ’s Avonds hebben we padang food gegeten aan de overkant van de brug. En daarna hebben we gezellig met een aantal mensen muziek gemaakt. (En Sandy heeft geluisterd :D.) 16-01-2011 Vandaag ging om 06:30 de wekker want vandaag gingen we op jungle trekking. Tegen 07:45 (Iets later dan eigenlijk de bedoeling was, de gids was iets wat aan de late kant) werden we opgehaald. Niek had echter zo zijn twijfels of hij het wel 7uur vol zou gaan houden met zijn voet (mede mogelijk gemaakt door Sandy.) Gelukkig ging het gaande weg steeds beter. Na 10min lopen kwamen we in aanraking met de eerste aap soort, de thomas monkey. Deze hebben we allebei een banaantje mogen geven, die hartelijk ontvangen werd. Na nog geen 30min spotten we onze eerst Orang utang, inclusief baby. We hebben ook de beruchte Mina gezien, dit vrouwtje heeft al vaak mensen gebeten. We waren net klaar met onze lunch toen Mina uit de boom kwam om onze restjes op te eten, samen met haar baby. Echter moesten we wel op gepaste afstand blijven. Terwijl Mina aan het genieten was van Sandy haar laatste beetje nasi en ananas wees Sinar (gids) achter ons. Wij kijken, liepen er twee pauwen langs. Wij draaide ons ongeintreseer weer terug naar Mina. Maar volgens de gids waren de pauwen echt heel bijzonder, die zag je niet vaak. Dus ook hier hebben we maar een foto van gemaakt. Daarna kwamen we Suma tegen, dit is een heel lief vrouwtje met baby die we zo banaantjes konden geven. Niek dacht dat het wel leuk was om haar een hand te geven. Dus Suma heeft hem een hand zoals ze normaal een boom beetpakt, of wel Niek zijn hand had aardig wat kracht te verduren. Aan die handshake kan Jos Vuurboom nog een puntje zuigen. Ook zijn we onderweg white handed gibbons tegen gekomen. Na 7uur trekking in een lekker tempo en met de juiste tempratuur (het was bewolkt maar het regende niet) hebben we in totaal 7 Orang Utangs gezien, een aantal Gibbons, veel Thomas monkeys, Makaak, Pauwen en een snapping Turtle. Eenmaal terug waren we toch wel een beetje moe, dus hebben we in Indah gegeten. 17-01-2011 Vandaag wilde we verder reizen richting Pulau weh, helaas werden onze plannen iets wat omgegooit. Sandy had haar tas vrijwel helemaal ingepakt en loopt naar buiten om de schoenen schoon te kloppen en in te pakken. Eenmaal buiten kwam Sandy tot de conclusie dat er echter geen schoenen meer buiten stonden, alleen Sandy haar slippers nog. Eerst dachten we nog misschien heeft het personeel van Indah ze wel binnen gezet of iets. Dit bleek helaas niet het geval. Ofwel Niek zijn schoenen en een paar slippers waren mee genomen en Sandy haar wandelschoenen. Na veel gescheld, een gat in de muur, en een ontwrichte douchedeur later hadden we bedacht dat we een dag langer zouden blijven in de hoop degene te kunnen betrappen die onze schoenen had. Sandy is op wacht gebleven in Indah voor de mensen die een dag trekking gingen doen. Niek is samen met Dodi naar het slaapkamp van de mensen gelopen die twee dagen trekking gingen doen. Een aantal uur later moesten we echter tot de conclusie komen dat onze actie tevergeefs was. Dodi heeft Niek zijn slippers gedoneerd, die zaten Niek bijna als gegoten. Gelukkig hebben we ’s avonds een gezellige avond gehad met o.a. een NL stel, Maartje en Joost uit Den Haag en Dodi onze nieuwe Indonesische vriend hahahah. 18-01-2011 Vandaag zijn we tot 15:00 in Indah gebleven. Veel shithead gespeeld en nog even gezellig zitten babbelen met Maartje en Joost. Om 15:00 hadden we goedkoop een mini busje kunnen regelen die ons terug naar Binjai bracht. Dit duurde zo’n twee uur, i.p.v. de vier uur in de local bus. Vanaf Binjai hebben we de nachtbus naar Banda Ace genomen. Tijdens deze geweldig koude busrit (Airco stond op 18 graden, ofzo iets) kreeg Sandy steeds meer buikpijn met als gevolg dat ze bijna de hele busreis op het mini wctje heeft doorgebracht. Gelukkig was het lekker warm in de bus dat verzachte de pijn :S Tegen 06:00 kwam de bus aan in Banda Ace, vanaf hier zijn we met de Becak naar de haven gegaan. Hier moest Sandy heel erg naar de wc, maar de wc’s zaten op slot, geweldig. Tegen 07:00 ging de mannen wc open, waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. Rond 08:00 ging het loket open, hier werd ons eerst verteld dat de boot tegen 08:30 zou gaan. Dit werd 09:00 en uiteindelijk zou de boot om 09:30 aankomen en om 10:00 vertrekken. Tijdens onze boot tocht van 45min hebben we een groep dolfijnen gezien die een stuk met de boot mee zwommen. Eenmaal op Pulau weh kwamen we er achter dat je laten vervoeren reteduur is op dit eiland. Dus Niek en Sandy dachten hier wel een oplossing voor te kunnen vinden, zo vindingrijk als we zijn. Na wat heen en weer geloop in de hitte (zo’n 30min) konden we een gratis lift krijgen naar Sabang. Dus wij dachten dat hebben we weer goed voor elkaar. Vanaf Sabang zou het minder ver moeten zijn naar iboh. Eenmaal in Sabang kwamen we echter tot de conclusie dat de prijzen hier het zelfde of zelfs hoger waren dan op de haven. We hebben nog geprobeerd een scooter te huren maar ook dat bleek extreem duur te zijn. Na veel gezeul, bij veel mensen afdingen en een hoop gevloek verder hebben we eindelijk een Becak kunnen regelen. Na zo’n 10min zei de bestuurder dat we 10.000 rupiah moesten betalen voor benzine en zijn sigaret. Wij dachten dat dit nog een boven op de prijs kwam, maar dit hadden wij gelukkig verkeerd begrepen. Onderweg bleek de weg veel te stijl voor drie mensen op de Becak. Dus is de bestuurder van de motor gesprongen (hij kreeg een lift van iemand anders, Niek is gaan rijden (1e keer op een zijspan) en Sandy kon eindelijk eens lekker in een Becak zitten. Na zo’n 50 min kwamen we aan in Iboh. Vervolgens hebben we ons hier lens gesjouwd, trap op trap af. Met onderweg veel vriendelijke mensen, die vonden dat Sandy erg mooi was en ook een mooie bloem in haar haar had. (Vanaf halverwege Thailand loopt Sandy met een bloem in haar haar, die elke keer weer zorgt voor de opmerking, nice flower.) We hebben een bungalow gevonden met uizicht op het water. De zee is hier zo helder dat je de vissen vanaf het balkon kan zien zwemmen. ’s Avonds heeft Niek mee gegeten bij het family diner, Sandy is gaan slapen. 19-01-2011 – 24-01-2011 Deze dagen hebben voor Sandy in het teken gestaan van veel naar de wc, veel buikpijn en weinig eten. Gelukkig werd de buikpijn rond de 22ste minder en hebben we samen kunnen snorkelen. Het snorkelen op Pulau weh is heel erg mooi, veel verschillende fel gekleurde vissen, super helder water en mooi weer. Niek heeft zich zelf goed kunnen vermaken en kende na twee dagen vrijwel elke toerist op het eiland. En natuurlijk heeft hij goed voor Sandy gezorgt, borden met fruit, zoutoplossigen enz. Wel vroegen de mensen zich af of hij Sandy gewoon verzon, aangezien die er de eerste dagen nooit bij was. Nadat Sandy zich weer in het openbaar begaf vroeg er een meisje aan Niek hoe hij aan zo’n jonge vriendin kwam? Waarop Niek vroeg hou oud zij dacht dat hij was, ja 30. Ze was dan ook zeer geschrokken toen hij zei dat hij 23 was. Nou maar hopen dat mensen niet gaan denken dat hij Sandy ergens heeft opgepikt en nu haar vakantie betaald, zoals die mannen dat doen met de thaise hoertjes ;) 24-01-2011 Vandaag zijn we tegen 13:00 met een taxibusje naar de haven gegaan. Op de bootreis terug hebben we helaas geen dolfijnen gezien. In Banda ace hebben we een poosje door het centrum gelopen. Ook hebben we gekeken voor een vlucht naar padang, in de hoop dat dit goedkoper was dan met de bus. Maar helaas een ticket koste bijna 1.000.000 rupiah per persoon. Dus dan toch maar met de bus. Tegen 18:00 zaten we in de bus richting Medan. In deze bus bleek geen airco aanwezig waardoor het een aangename slaap temperatuur was. Ieder lekker twee stoelen gekaapt ;) 25-01-2011 Na 12 uur bussen kwamen we aan in Medan. Hier hebben we een becak gepakt naar de bus naar Parapat. We zaten nog niet goed en wel in de bus of deze begon al te rijden. We stonden er versteld van, meestal zit je minimaal nog een half uur te wachten. En het hield niet op met de wonderen. Rond 11:30 kwamen we aan in Parapat waar we door liepen naar de boot. En ja hoor de boot vertrok toen we er net op zaten. Het lijkt wel of er een systeem inzit ;) Tegen 12:00 waren we op Tuk Tuk. Hier zijn we op zoek gegaan naar de bungalow (Christina’s) waar Floor en Niek in 2009 ook hebben gezeten. Hier hebben we een kamer kunnen bemachtigen voor 30.000 (zo’n 2,50 per nacht) Rupiah, koopje dus. Na de lunch heeft Niek een paar uur geslapen en heeft Sandy haar boek uitgelezen. Tegen 19:00 zijn we op zoek gegaan naar iets te eten. We kwamen uit bij een lief vrouwtje waar je goedkoop kon eten. Na het eten wilde Sandy eigenlijk wel slapen. Dus terug naar het huisje. Echter werden we onderweg opgehouden door wat gezelligheid. Tot een uurtje of twaalf hebben we gezellig zitten kletsen met verschillende mensen uit o.a. Canada, Australie en Beglie en Indonesie natuurlijk. 26-01-2011 Vandaag hebben we goed uitgeslapen en zijn we weer terug gegaan naar het lieve vrouwtje voor een lekkere tosti. Daarna hebben we bij haar een motor gehuurd. Ook wilde ze wel onze was doen. Dus zijn we onze was gaan halen, wat nogal een berg was. Dus of de vrouw uiteindelijk nou zo blij was met haar aanbod onze was te doen weten we niet :D. Daarna zijn we wat rond gaan rijden. Onderweg begon het te regenen waardoor we besloten om maar een bakje koffie en thee ergens te gaan drinken. Dit bleek een goed idee te zijn, zodra we goed en wel zaten begon het nog harder te regen. Tijdens ons kopje koffie en thee hebben we ons heilig voorgenomen om morgen echt de poncho’s mee te nemen. Toen het wat droger werd zijn we weer terug gaan rijden, helaas was de droogte maar voor even. Nog wel even ergens gescholen voor de regen maar uiteindelijk toch maar door de miezer terug gereden. Eenmaal terug waren we koud en nat. Helaas hadden we erg veel van onze warme kleren afgegeven voor de was, waardoor we van alles over elkaar aan moesten trekken om het een beetje warm te krijgen. En ja een warme douche nemen zat er helaas ook niet in. Onderkoeld zijn we ergens wat gaan eten. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een gelegenheid met internet. En laat het toeval nou zijn dat ze hier ook warme chocolademelk hadden. Niek heeft een poging gewaard om te skypen maar dit ging niet van harte, helaas. Sandy is lekker gaan slapen en Niek is nog gezellig wat gaan drinken met de belgen onder het genot van live muziek. 27-01-2011 Tegen 11:00 zijn we op de motor vertrokken met het idee om het eiland rond te rijden. Na 20min vroeg Sandy aan Niek; hebben we vandaag de poncho’s mee genomen. Maar nee wederom waren we die vergeten. Eenmaal bij een mooi uitzichtpunt dacht Sandy soepel van de motor af te stappen, helaas verloor zij haar evenwicht en viel in de berm. En dit alles net op het moment dat er twee volle busjes met toeristen van het uitzicht stonden te genieten. Wel hebben we ons bij dit uitzicht bescheurd van het lachen tijdens het maken van een foto, van Niek die boven een hoop stont hangt met zijn blote billen. We hadden het erg gezellig tot we op een weg terecht kwamen die bestond uit veel kuilen veel hobbels en stenen. En er leek maar geen einde te komen aan deze weg. Gelukkig bleven de mensen onderweg erg aardig hello roepen. Echt heel erg fijn als je pijn in je kont hebt en de weg als maar slechter werd. Gelukkig kwamen we net op tijd (anders had Niek de motor in de berm gegooit. Wat zijn plan daarna zou zijn ....geen idee.) een jongen tegen die ons kon vertellen dat na 8km de weg weer goed zou zijn. Deze 8km werden er uiteindelijk maar 2. En met een beter humeur konden we onze weg vervolgen, helaas nog steeds met veel pijn in de kont. Tevens heeft Sandy tijdens deze rit een aversie gekweekt tegen Indonesische kinderen. De meeste kinderen hier moeten een heel stuk naar school en weer naar huis lopen. Tijdens deze wandeling vinden ze het heel erg leuk om langs de weg te gaan staan om handen met je te klappen. Ook rennen ze achter je aan als je langzaam rijd om je vervolgens ergens aan te raken. Op een gegeven moment was het zo erg met Sandy gesteld dat zij tegen Niek zij dat hij harder moest rijden, er rende namelijk een jongetje van 5jaar naast de motor. Ja je weet niet wat zo’n 5 jarig jongetje allemaal kan aanrichten he hahah. En natuurlijk begon het te regen toen we nog zo’n 45 min moesten rijden. Uiteindelijk hebben we deze dag 110km afgelegd in zo’n 6uur. Eenmaal terug kwamen we erachter dat ons gezicht aardig verkleurd was, dat van Niek mooi bruin en dat van Sandy knal rood en pijnlijk. Ja verschil moet er zijn he. We konden de helft van onze was ophalen, de andere helft was nog niet droog aangezien het op Tuk Tuk de hele dag had geregend. En wij maar in de zon rijden aan de andere kant van het eiland. Tegen 20:30 zijn we gaan eten. Hier kwam de mevrouw van het restaurant een gezellig praatje maken. En vroeg ze of we morgen ook weer kwamen eten dan zou ze iets speciaals maken. Daarna zijn we nog even gaan kijken bij de live band. En hebben we ons vermaakt door naar dansende toeristen te kijken. De ene move was nog beter dan de andere! 28-01-2011 Vandaag werden we beiden wakker met hoofdpijn. Dit zal wel door de zon zijn gekomen en het te weinig drinken van water. Sandy heeft zich, terwijl Niek zijn koffie dronk, vermaakt met een puppy van de eigenaar. Deze pup was reuze gefasineerd door slippers en voeten, wat voor komische taverelen zorgden. Tegen 12:30 zijn we op de motor gesprongen om wat te gaan eten. We hebben geluncht met zelf gebakken bruin brood, jum jum. Daarna zijn we de vele boekwinkels langs gegaan om boeken te ruilen voor nieuw leesvoer. Daarna zijn we weer een stukje gaan rijden en natuurlijk begon het te regenen en ja hoor weer geen poncho mee. Op de terug weg hadden we de grootste lol waardoor Niek een klein beetje overmoedig werd en iets te hard op een hobbeltje afreed. Dit hobbeltje leide ons het greppeltje in. Na veel gedoe heeft Niek de motor uit het greppeltje gekregen en hebben we onze weg wat rustiger vervolgd. ’s Avonds zijn we weer bij het lieve vrouwtje van de dag ervoor gaan eten. Na het eten hebben we de motor teruggebracht en zijn we lekker vroeg gaan slapen. 29-01-2011 en 30-01-2011 Vandaag lekker uitgeslapen. Daarna de tassen weer ingepakt en toen naar een restaurantje gelopen voor een lunch. Bij een hotel vonden we een german bakery dus daar hebben we brood gescoord voor onze lange busrit naar Bukkittingi. Na de lunch zijn we terug gegaan naar de guesthouse om daar afscheid te nemen van “Juan” (de eigenaar) en de medewerkers en toen zijn we op de boot gesprongen naar Parapat. In Parapat stond een bemo klaar (minibusje volgeprakt met mensen en keiharde muzien) en die heeft ons naar het busstation gebracht. Bij de desbetreffende reisorganisatie stond een oud mannetje die nog een aardig woordje Nederlands sprak dus daar hebben we ons prima mee vermaakt aangezien de bus natuurlijk weer een uur vertraging had (standaard). Toen de bus kwam schrokken we een beetje. Alle stoelen waren bezet behalve die van ons terwijl we alle andere keren ons 2 of 4 stoelen konden toe eigenen. De gangpaden lagen vol met balen rijst en dozen kretek sigaretten en de airco stond op -4. Om het nog iets aangenamer te maken waren er ook geen dekentjes en geen kussens. We hebben elkaar succes gewenst en toen begon er een busreis van 15 uur lang. Onderweg zijn we 2 keer gestopt voor wat eten en de benen strekken en toen waren we eindelijk in Bukkittingi. Bij aankomst en een bemo gesprongen richting kampung china en een kamer met kingsize bedden en een warme douche gezocht voor het schrikbarende bedrag van 7,50. Na een douche van ongeveer 40 minuten zijn we Wendra (vriend van niek) gaan verrassen in het canyon café. Daar hebben we heerlijk gelunched en toen was het nog maar 12 uur ’s middags (voor het gevoel was het al 2 uur ’s nachts). Vol goede moed zijn we naar de pasar gelopen en hebben we een beetje ge”windowshopt” maar om 2 uur gaven we het op en zijn we naar de kamer gegaan om vervolgens om 7 uur weer wakker te worden. Toen zijn we lekker Pecel Lele (gefrituurde catfish) gaan eten met rete goeie sambal die zelf Sandy lekker vond. Na het eten nog even een potje shithead met wendra&ben (Wendra’s neefje) gespeeld en toen wederom gaan slapen. 31-01-2011 Vandaag vroeg opgestaan om een motor te huren wat niet geheel makkelijk verliep. De eerste had geen motoren meer, de tweede was dicht en de derde bestond helemaal niet (hmmmm). Uiteindelijk een wildvreemde op straat aangesproken en binnen een kwartier stond er een gloednieuwe motor voor ons neus met minder dan 5000 KM op de teller. Niek moest er in het begin nog even aan wennen dat de motor in kwestie wel een achterrem had ipv een versletten trommelrem maar dat ging goed. Toen zijn we naar Canyon café gereden om Ben op te pikken want die ging met ons naar de lokale immigratie dienst om ons visum te verlengen. Dit is makkelijker als je een local meeneemt want die kan dan als sponsor fungeren. Bij aankomst bleek dus dat je je visum alleen kan verlengen als deze nog maar 7 dagen of minder geldig is. Lichtelijk teleurgesteld (onze is nog 12 dagen geldig en er zit een weekend tussen dus dan is het kantoor dicht) zijn we terug gereden om onze 12 dagen Bukkittingi in te gaan plannen. Rond 1 uur zijn we gaan richting een dorpje gaan rijden waar de Raflesia groeit. ’s Werelds grootste bloem. Het groeiproces duurt 18 maanden en daarna bloeit hij 5 tot 7 dagen en daarna kan je dus weer anderhalf jaar wachten. Bij aankomst in het dorpje hebben we eerst een bakje koffie gedronken en toen kwam een lokale gids ons oppikken voor een tochtje. Wij dachten dat het maar een stukje lopen was maar het bleek dus weer een half uur door de drassige jungle heen glibberen (we hebben ook besloten dat dit het laatste jungletochtje is voor deze vakantie ;) Bij aankomst was de bloem erg... apart om te zien en het stikte er van de vliegen. Een paar foto’s gemaakt en toen konden we weer terug. Eenmaal bij de motor aangekomen zijn we richting een dorpje gereden waar Assep woont. Assep is een guide waar Floor en Niek in 2009 de Merapi vulkaan mee hebben beklommen maar omdat er te weinig werk is woont hij nu weer bij zijn ouders en werkt hij op de boerderij. We moesten een half uur over een minibergpaadje heen scheuren met gaten, zelfgemaakte snelheidsdrempel (betonblokken midden op de weg) en brieke bruggetjes. Bij aankomst was Assep nog aan het werk en zijn we bij zijn ouders in de woonkamer “aangeschoven” (iedereen zit hier op een matje op de grond). Na een tijdje kwam Assep thuis en hebben we gezellig zitten ouwehoeren en tegen half 7 zijn we terug gereden naar Bukkittingi om lekker te gaan eten enz. 01-02-2011 Vandaag zijn we met de motor naar het Maninjao meer gereden. Dit is een vulkanisch meer en op sommige plekken wel 450 (!) meter diep en het word omringd door een 900 meter hoge rotswand formatie. De weg was ouderwets geweldig. Scherpe bochten, steile bergweggetjes en natuurlijk enorm veel belangstelling van de lokale bevolking. Uiteindelijk kwamen we bovenaan de bergwand aan waar je een geweldig uitzicht hebt over het meer. Hier hebben we een colaatje gedronken om daarna aan de 44 haarspeldbochten te beginnen die je onderaan bij het meer brengen. Hier geld het recht van de snelste. Als je door de bocht gaat heb je geen zicht op de rijbaan onder je, dus toeter je als een bezetene en degene die als eerst begint met toeteren heeft voorrang... Geweldig! Beneden aangekomen zijn we ergens een drankje gaan doen en hebben we besloten dat we hier het weekend gaan bivakkeren. Niek heeft Sandy de verschillende homestay’s laten zien waar hij en Floor hebben vertoefd in 2009. Daarna zijn we weer teruggereden en zijn we heerlijk op bed een boek gaan lezen en daarna zijn we wederom Pecel Lele gaan eten. ’s Avonds hebben we een flesje bananen whiskey gehaald en hebben we lekker geborreld met Ben samen. Daarna op bed gegaan. 02-02-2011 Vandaag werd ons gevraagd of we alsjebliefst wilde verhuizen naar een andere kamer voor een nachtje. De familie van de bazin kwam namelijk over voor chinees nieuwjaar. Zo vriendelijk als we zijn wilde we haar wel tegemoed komen door een nachtje ergens naders te slapen. Echter was deze kamer niet echt geweldig maar ach. Alle spullen in de backpack gedouwd en verhuist. Waarna Sandy tot 17:00 heeft geslapen tegen de migraine. 03-02-2011 Vandaag zijn we met Ben naar de harau vallei gereden. Op de heen weg moesten we volgens een local uit Bukkittinggi echt een lokaal drankje proberen. Hij zei dat het lekker zoet was en er goed veel alcohol in zat. Dus wij op zoek. Eenmaal gevonden bleken de mensen heel erg aardig te zijn, maar het drankje niet zo lekker als beloofd. Het was zoet maar er zat geen alcohol in. Daarnaast doen ze er een rauw eenden ei in, wat voor een beetje een vieze nasmaak zorgt. Nou ja hebben we dat ook weer geprobeerd. Op naar de vallei. Eerst heeft Sandy gebruik gemaat van het toilet. Niet zo bijzonder zou je zeggen, echter werd Sandy een hok gewezen waar geen wc te zien was. Er zat ook geen gat in de grond en geen putje. Waarop Sandy tegen de vrouw zei, waar is de wc? Waarop de vrouw zei o dat maakt niet uit. Sandy snapte er helemaal niks van, kan toch moeilijk ergens in een hoek gaan zitten en op de vloer plassen. Gelukkig kwam er een andere wc vrij, waar wel een gat in de grond zat. Hier hebben we verschillende watervallen gezien. Echter was het niet zo mooi vanwege de hoeveelheid troep overal. Locals komen hier ook graag en die gooien hun afval altijd gewoon naast zich neer. Daarna hebben we geluncht/avondeten in de eco homestay. Tijdens het eten werden we omringd door katten. De een was nog brutaler dan de ander. Ook vond een kat het nodig om tegen de sjaal van Sandy aan de sproeien, waardoor haar sjaal naar kattepis rook. Toen het schemerig begon te worden zijn we richting bukittinggi gereden. Dit was een hele belevenis. Niek heeft op zijn indonesisch motor leren rijden. Inhalen mag zowel rechts als lings, ook kan je gewoon inhalen als er vanaf de andere kant verkeer komt, allemaal geen probleem. En we zijn heel thuis gekomen olee. Ojah ook het vermelden waard, we hebben onze poncho’s gebruikt. Eenmaal terug wilde we graag terug verhuizen naar onze oude kamer. Alleen bleek de eigenarese er niet zijn, dus die moesten ze even bellen. Of we over een uurtje terug wilde komen. Een uur later hadden ze haar nog steeds nie gebeld en werd er heel moeilijk gedaan. Nee als we wilde verhuizen moesten we 350.000 betalen en niet de 100.000 zoals wij af hadden gesproken. Niek verloor op een gegeven moment zijn geduld. Hij heeft de sleutel uit de hand van de jongen gepakt. We hebben onze spullen verhuist en de andere sleutel terug gebracht. Gelukkig heeft de eigenarese ze later verteld dat het goed was, waarop Niek veel sorry’s kreeg. 04-02-2011 Vandaag hebben we een dvd speler kunnen lenen van een cafe verderop in de straat. En tegenover ons hotel zit een videotheek waar we dvd’s konden huren. Ofwel we hebben vandaag vanuit bed dvd’s gekeken hahah. Misschien iets wat vreemd voor op je vakantie, maar wel erg leuk. 05-02-2011 Vandaag zijn we ons verder gaan verdiepen in tickets naar Bali. Aangezien we hebben besloten om java over te slaan van wege alle vulkaan uitbarstingen, die gepaard gaan met lekker veel as overal en overstromingen. Het is echter nog moeilijk inschatten wanneer we kunnen gaan vliegen, aangezien we niet weten hoe lang we moeten wachten op ons visum. Alleen weten we wel de prijzen en die gaan vanaf donderdag fors omhoog. Moeilijk moeilijk allemaal dat gereis. Daarna hebben we onwijs vies geluncht, bah! Waarna we op zoek zijn gegaan naar schoenen voor Sandy om te kunnen hiken. Echter bleek niemand hier goedkope rubber schoentjes te hebben. En om nou een heel nieuw paar aan te schaffen voor nog een keer junlge trekking is ook zo wat. Uiteindelijk mocht Sandy schoenen lenen uit het canyon cafe, jeeeeehh. Na veel overleg met Ben hadden we eindelijk een plan bedacht hoe we het beste met zijn drieen bij Anas homestay konden komen. Zodra we op de motor wilde stappen begon het keihard te regenen, maar natuurlijk. Dus plannen werden geweizigd en de motor werd een taxi. Deze bracht ons naar het viewpoint, vanaf hier was het zo’n 30min naar beneden lopen over een super smal en glibberig padje. Uiteindelijk kwamen we lekker bezweet aan bij Anas homestay. Hier hebben we ons gecheckt op bloedzuigers. Sandy had het record van 4, daarna kwam Niek met 3 en Ben met twee. In de homestay sliepen die nacht ook een duits stel. We hebben vanuit het hoogste hutje naar de zonsondergang gekeken. Rond 19:00 zijn we met zijn drieen gaan kaarten. Tegen 20:00 kregen we een heerlijke Padang maaltijd voor geschoteld. Na het eten wilde het Duitse stel ook wel mee doen met kaarten. Toen Sandy op stond om bij de duitsers aan de tafel te gaan zitten zag zij dat haar hele voet en Niek zijn slipper onder het bloed zaten. Natuurlijk zag het er veel erger uit dan het was. Sandy had haar voeten niet gecheckt nadat zij naar de wc (lees: dakgoot in de grond) was geweest. Ofwel Sandy had twee nieuwe bloezuigers. Even goed de voetjes gewassen en het Monyet (= Ezel(len) kon beginnen. De duitse jongen verloor echter elke keer weer waardoor het spel niet echt heel erg leuk was. Misschien even toelichten dat de duitse jongen niet erg snugger over kwam, engels kon hij bijna niet hij snapte het spel ezellen niet, zelfs duits lezen was een probleem. Daarna zijn Niek en ik overgestapt op een spel met schelpjes. Je hebt een houten plank met aan beide kanten 7 kuiltjes en een grote kuil. Het is de bedoeling om zo veel mogelijk schelpjes in je grote kuil te krijgen en de rest leeg te spelen. Erg leuk spel! Tijdens het spel hebben we wat alcoholische drankjes genuttigd. Waardoor vooral Ben iets wat dronken werd. Dit was vooral te merken aan het feit dat hij steeds bijna van het balkon viel. Tegen 12:30 zijn we gaan slapen. 06-02-2011 Ondanks het iets wat harde bed hebben we tot best laat liggen slapen. Tegen 10:30 zijn we richting de super moderne douche gelopen om hier eens lekker een plens koud water over ons heen te gieten. De vrouw van de homestay had lekkere banana pancake’s voor iedereen gemaakt. Tijdens het eten liet ook Ben zijn gezicht zien, gelukkig voor hem zonder hoofdpijn. Na het eten hebben Niek en Sandy nog een aantal keer het spel met de schelpjes gespeeld. Wederom verloor Niek alle keren, waardoor ook tijdens dit spel en vooral erna goed gemopperd werd. Tegen 13:00 zijn we verder naar beneden gelopen, richting het Maninjao meer. Na zo’n 1,5uur kwamen we beneden aan bij het meer. Langs de weg hebben we het eerste beste koude drankje genuttigd. Sandy had haar drankje nog niet uitgekozen of er werd gevraagd of zij op de foto wilde met een moeder en een baby. Nou eerste maar eens even bijkomen en minder zweten was het antwoord, dat vonden ze wel goed gelukkig. Daarna heeft Ben een taxi busje terug geregeld naar Bukkittinggi. En zoals beloofd is Sandy nog even op de foto geweest met de mama en de baby. Tijdens de auto rit, die gepaard ging met heel veel getoeter en bijna botsingen, kwamen we allemaal mensen tegen met hun hond. De een vervoerde zijn hond nog vreemder dan de ander. Op zondag blijken hier de mannen met hun hond op wilde zwijnen te jagen. Waarna de honden het zwijn op mogen eten. Gezellig dagje uit zou ik zo zeggen. Na ongeveer een uur kwamen we weer aan bij het Canyon cafe. Hier hebben we lekker geluncht. Voordat het eten er was werden we voor de verandering eens geinterviewd door wat meiden van de middelbare school. Echter liep het gesprek nogal stroef. De drie meiden zelf zaten alleen maar te giechelen en in het bahasa te praten. Waarop Niek en Sandy zelf maar vragen gingen stellen en vragen op papier hebben gezet voor ze. Toen ons eten kwam zijn ze opgestaan zonder iets te zeggen en ergens anders in het Canyon cafe gaan zitten. Hier gingen ze verder met oefenen, waarop Niek en Sandy tegen elkaar zeiden; hopen dat ze straks niet weer alles opnieuw komen vragen. Dit was gelukkig niet het geval. Ongeveer 30min na het gesprek bedankte ze ons voor het gesprek, beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Na het eten is Niek gaan informeren of we weer in onze oude kamer terug konden, dit was gelukkig geen probleem. Dus hop alle spullen weer verhuizen. 07-02-2011 Vandaag zijn we bij de Immigratie geweest en het blijkt dus iets langer te duren om je visum te verlengen. Op zijn vroegst krijgen we hem donderdag en dan zijn de tickets reteduur. Vanaf maandag de 14e zijn de prijzen weer redelijk dus naar alle waarschijnlijkheid vliegen we dan naar Bali. Vanaf Bali gaan we verder met schrijven aangezien we verplicht nog 7 dagen hier zitten en eigenlijk alles al hebben gedaan. Gelukkig hebben we de DVD speler nog dus we zullen ons wel vermaken ;) Tot het volgende verhaal!

Taman Negara, Kuala Lumpur & Bukit Lawang

Hola!! HIer weer even een update. 07-01-2011 Vandaag stond in het teken van kansloos in een internetcafé zitten wachten op een eventuele connectie (vandaar de weinige foto’s). Wel hebben we een ticket kunnen boeken van Kuala Lumpur naar Medan (Noord-Westen van Sumatra) en een busreis van Georgetown naar Temerloh. Volgens de eigenaar van het internetcafé moesten we vanuit Temerloh een bus nemen naar Jerantut en vanuit daar weer een bus naar Kuala Tahan. Enigszins voldaan na een sessie van 5 uur zijn we lekker wat gaan eten en daarna onder het genot van een rummetje-cola en een stevig potje shithead gespeeld. Tegen middernacht lekker het bed ingedoken. 08-01-2011 Vandaag was het dan eindelijk weer strandweer en hebben we dus niets anders gedaan dan bakken. Onze bus ging om 21:30 dus we dachten dat we alle tijd hadden. Gelukkig gingen Ruben en Miloe tegen vijven terug naar de home-stay en kregen ze te horen dat we om 7 uur al in Georgetown moesten zijn omdat we om 8 uur al vertrokken. Enigszins gehaast zijn we onder de douche door gesjeesd en zijn we in de bus gesprongen. Zowel Miloe als Sandy bleek aan een kant van het gezicht goed verkleurd te zijn. Ofwel beiden liepen met 1 rode wang. Bij aankomst in Georgetown moesten we eerst nog het reisbureautje vinden en dit viel uiteindelijk wel mee. Bij aankomst daar (18:45) kregen we te horen dat de bus dus pas om 21:15 zou komen. Allemaal heel fijn dus. Dit nodigde de heren uit om eens een goede maaltijd te gaan scoren. De culinaire keuze werd uiteindelijk dus de McDonalds ;) Na een flinke quarterpounder met een go large frietje+cola zijn we om half 10 vertrokken. 09-01-2011 (na middernacht dus) Eenmaal in de bus kwamen we er achter dat de airco het erg goed deed waardoor iedereen dus lag te rillen van de kou en uiteindelijk werden we om 04:30 zonder slaap en 2,5 uur te vroeg (??) ergens bij een bushalte gedropt met de melding dat we tot hier betaald hadden. Met klapperende tanden zijn we de bus uitgelopen. Het busstation was op een paar taxi chauffeurs en wat hang ouderen verlaten. We besloten om maar gewoon op de stoep wat te gaan kaarten. Deze grote groep mensen kon ons vertellen dat de bus om 06:30 richting Jerantut ging. Toen hebben we de speelkaarten er weer bij gepakt en na een heleboel potjes shithead werd er opeens door een voorbijganger tussen neus en lippen door gemeld dat de bus van 06:30 van een ander busstation ging en dat hij ons voor een extreem hoog bedrag nog wel op tijd kon brengen. Zo gaat het dus schijnbaar in Maleisië. We hadden allemaal de schijt erin en hebben besloten zelf naar het busstation te lopen en daar hopelijk de bus te halen en anders de volgende te nemen. Bij aankomst was de bus net weg en konden we gezellig tot 08:00 wachten op de volgende. Je raad het al...... nog maar een paar potjes shithead gespeeld. En ja hoor om 08:00 zaten wij als eerste in de bus. Ook in deze was het verre van warm. Tegen 10:00 werden we afgezet in Jerantut. De busmaatschappij die naar het national park Taman Negara reed had bedacht dat de bus van 11:00 dit jaar niet meer rijd, ofwel wij moesten wachten tot 13:00. We hebben ons vermaakt met winkeltjes kijken, het hoog nodige inslaan en toilet bezoekjes bij de KFC. Tussen door kregen we te horen dat ze de vertrek tijd iets hadden aangepast en tevens de grote van de bus. Het busje in plaats van bus vertrok om 12:30, nou dat was dan toch wel weer gunstig. Tegen 13:30 kwamen we aan op de plaats van bestemming. Hier hebben we Ruben bij het hokje (wat voor station door moest gaan) achter gelaten met alle tassen om een goede kamer te vinden. Na een goed vergelijkend waren onderzoek kwamen we uit bij Durian bungalows. Snel de spullen en Ruben op gehaald om onder de douche te kunnen. Niek eenmaal onder de douche, valt de douchekop naar beneden. Ding was helaas niet meer te maken. Dus de hulp in geroepen van de eigenaar, deze was allerminst blij te noemen. Hij en zijn vrouw in de weer met verschillende slangen en douche koppen maar het mocht niet baten. Dus zijn ze maar weggelopen. Sandy er achteraan, nee Niek mocht niet die had het waarschijnlijk verergerd hahahah. Ze waren niet van plan ons een andere kamer te geven maar na wat aandringen kregen we een familie kamer voor de zelfde prijs. Toch aardig van ze! Natuurlijk zaten Miloe en Ruben in een super bungalow. Na al deze tegenslagen zijn we met een bootje naar de overkant gevaren, waar het hoofd kantoor van Taman Negara ligt. Hier hebben informatie opgedaan over de mogelijkheden in het park. We wilde graag een nachtje in de jungle slapen. Dit kon o.a. in een hide (een houten bungalow op palen met houten stapelbedden er in en een verstopte wc) Dat leek ons wel wat. Het was geen enkel probleem om in een hide te slapen aangezien het laag seizoen is. Dus als we morgen terug kwamen kwam het allemaal goed. Wij terug naar de overkant om slaapzakken te huren. Het eerste kantoor rekende per dag. Of wel je gebruikt je slaapzak een nacht maar ja je moet twee dagen betalen. Deze slaapzakken konden we de dag erop op komen halen voordat we zouden vertrekken. Onder tussen werd het tijd voor een lekker bord warm eten. In onze zoektocht naar een goed bord warm eten kwamen we een boekwinkel/slaapzakken en schoenen verhuur tegen. Deze rekende per nacht en nog minder dag de ander voor 1 dag. Ook konden Miloe en Niek hier mooi schoenen huren. Daarna hebben we in een floating restaurant gegeten. Het eten was lekker maar niet geweldig. Daarna zijn we allemaal vroeg gaan slapen. 10-01-2011 Niek en Sandy hebben hun familie kamer opgezegd en hun spullen verhuist naar Ruben en Miloe hun huisje. Zodat we dit huisje aan konden houden voor al onze spullen, terwijl wij allemaal een nachtje in de jungle slapen. Tegen 13:00 zijn we begonnen met de voorbereidingen, eten inslaan, water inslaan, slaapzakken ophalen, schoenen ophalen en zorgen dat alles goed ingepakt was met plastic zakken aangezien het regende. Tegen 14:15 waren we dan eindelijk klaar voor ons avontuur. We werden met het bootje afgezet en verder moesten we het maar uitzoeken. Wel staan er zo af en toe wat bordjes zodat je niet kunt verdwalen. De tocht was best wel pittig aangezien het best wel heel erg warm is in de jungle. Na twee uur lang klimmen, klauteren en door de modder zwoegen kwamen we aan bij onze hide. Hier bleek nog een iemand anders te slapen die nacht, een jongen uit Engeland. We denken dat hij stiekem baalde dat er vier drukte makers binnen kwamen. Aangezien er niet veel anders op zat zijn we maar gaan kaarten. Na het kaarten hadden we onze hoop gevestigd op beestjes kijken maar, de beestje dachten daar anders over. Dus zijn we maar gaan eten. Ons avondmaal bestond uit vieze chocolade broodjes, crackers, water en koekjes. En daarna zijn we aan de fles rum met cola begonnen onder het genot van een ........ shithead. Na de rum kwam de wodka. En toen was het op. Tijd om te slapen het was immers al tegen 22:00. Nog even een klein plasje voor het slapen gaan in de verstopte wc. Bij binnenkomst van de wc kwam Miloe er achter dat er een hele hele grote spin naast het toilet zat. Deze is uiteindelijk ten prooi gevallen aan Niek zijn geleende schoen. Dus Miloe kon rustig gaan slapen. Helaas was het slapen erg moeilijk op een houten plank en vreemde geluiden. Wel hebben we knus met zijn vieren naast elkaar op drie bedden geslapen (nou ja slapen.) Geen van allen hebben echt geslapen die nacht. 11-01-2011 Om 06:15 ging de wekker in de hoop met ons opkomst wel beestjes te zien maar ook nu dachten ze daar anders over. Dus nog maar even terug gekropen in ons heerlijke bed. Daarna zijn we de spullen bij elkaar gaan pakken. Hebben onze heerlijk, nog natte kleren (van het zweet) van de vorige dag aangetrokken. Voor vertrek spotte Sandy nog een gekko in de hide. Nou dan hebben we toch twee beestjes gezien :D jeeeehhh. Tegen 10:00 vertrokken we terug naar de beschaving. De terug weg hebben we in 1 uur en 20min gedaan. Badend in het zweet (op Miloe na want die zweet bijna niet) kwamen we terug. Vies en klam hebben we de slaapzakken en de schoenen ingeleverd om zo snel mogelijk te kunnen douchen. Om 15:00 ging er een bus naar Jerantut. Niek en Sandy besloten die te nemen om vervolgens een bus naar Kuala lumpur te pakken. Ruben en Miloe bleven nog een nachtje in Kuala tahan. Om 16:30 ging de bus naar Kuala lumpur. In deze bus zaten we met zijn 4en, Niek, Sandy een Indonesiër en de buschuaffeur. Na een uurtje stak de indonesiër lekker een peukje op en begon te bellen (dit is doodnormaal in Indonesië). Na 30 seconden zette de buschauffeur de bus aan de kant en begon in het bahasa te schreeuwen of de jongen zijn peuk uit wilde maken. Toen liep hij naar buiten om zelf te gaan roken en zag de buschauffeur dat Niek ook rookte. Toen vroeg de chauffeur of Sandy het een probleem vond en toen ze nee zei mochten we opeens wel in de bus roken. Erg logisch dus ;) Tegen 20:00 stonden Niek en Sandy in Kuala lumpur. Hier hebben we de metro gepakt richting chinatown. Na heel wat gezeul hebben we een redelijke kamer gevonden voor een mooie prijs. Dit was een fan room met een aircosysteem in de kamer die het niet deed. Toch heeft technische Niek de airco aan de praat gekregen zonder er voor de hoeven betalen. En dit alles met een mooie blauwe balpen. ’s Avonds hebben we vies gegeten bij een chinees restaurant. We hadden spareribs, zonder botten en van kippenvlees die niet gaar waren. Gelukkig hebben we hier niet voor hoeven betalen. En toen lekker vroeg op bed. 12-01-2011 Vandaag moesten we vroeg op om naar de Indonesische ambassade te gaan voor ons visum. Iets voor 10:00 kwamen we daar aan, hier moesten we het nodige papier werk invullen en verschillende kopietjes hebben van alles en nog wat. Vervolgens kregen we een nummertje voor wie wanneer aan de beurt was. Eenmaal aan de beurt kregen we de meeste gekke vragen. Zo werd er aan Sandy gevraagd of ze ook akkoord zou gaan met een 30dagen visum inplaats van een 60dagen. Dit hield in dat je 170 RM, die je normaal betaald voor een 60dagen visum dan zou betalen voor een 30dagen visum, die je toch al zou krijgen bij aankomst van Indonesië. Wij snapte de logica niet helemaal. En hier had eigenlijk al een belletje moeten gaan rinkelen. Ach fijn we zijn lekker gaan wandelen richting petronas (twin towers, kuala lumpur) Hier onder zit o.a. een heel groot en vooral lekker koel winkelcentrum. Hier hebben wat eten gekocht om vervolgens lekker te brunchen in het park. Daarna zijn we uit gaan zoeken hoe we de volgende dag het beste en goedkoopst bij het vliegveld konden komen. Daarna naar de kamer, hier zijn we stiekem in slaap gevallen. Tegen 18:30 werden we weer eens wakker hahhaha. Het werd wel weer eens tijd om iets te ondernemen dus zijn we met de metro richting little india gegaan. Onderweg kwamen we een dierenwinkel tegen, tegen beter weten in zijn we toch naar binnen gegaan. En gelukkig viel het erg mee. Ze hadden verschillende honden in hokjes zitten en eentje stond in het midden van de zaak om geaaid te worden of zo. Dus aaien maar, helaas stonk het beestje vreselijk. De rest van de honden zag er ook goed uit, op een na die had het iets te koud en lag in een hoekje in een doos te bibberen. Eenmaal met de metro aangekomen hebben we wat over de markt gelopen. Hier stonden zowel kraampjes als mensen met een kleedje. Zodra de politie er aan kwamen raapte de mensen van de kleedjes alles zo snel mogelijk bij elkaar om zich uit de voeten te maken. Na de markt zijn we naar de markt gelopen met eetkraampjes. En ja mensen hier heeft Sandy haar eerste echte bord met rijst gegeten en het was nog lekker ook (het bewijs hebben we op foto.) Daarna weer terug naar het hostel om wat te internetten en te lezen. 13-01-2011 Vandaag is de dag dat Niek zijn visum halen mag, vandaag is de dag dag sandy haar visum halen mag. We zijn op tijd vertrokken en hebben onderweg hele lekkere broodjes gehaald. Daarna zijn we richting de ambassade gegaan zodat we op tijd daar waren. Ook vandaag kregen we een nummertje. Niek was van ons tweeën het eerst aan de beurt. Sandy kon al meteen aan zijn houding en stem niveau horen dat het geen goed bericht was. En ja hoor Niek kreeg geen 60dagen visum maar als hij wilde wel een 30dagen. Ja daag geef mij die 170RM maar weer terug. Niek heeft vervolgens in zeer duidelijke taal aan Sandy verteld wat hij van de mevrouw achter de balie vond. En hier zaten geen sympathieke woorden tussen. Vervolgens van Sandy aan de beurt en ook Sandy kreeg gewoon haar geld weer terug. Na rustig informeren waarom we geen visum kregen zei ze, dat dat het besluit van de manager was. Dus netjes uitgelegd dat wij speciaal naar Kuala Lumpur zijn gekomen voor een visum, ofwel dat wij nu 2 dagen hebben verspeeld voor iets wat we niet zouden krijgen. Eenmaal buiten, na nog veel gevloek van Niek, spraken we een man die ons kon vertellen dat ze bij geen enkele Indonesische ambassade meer een 60dagen visum geven. Laten we het positief bekijken we hebben wel Kuala Lumpur gezien :D. Vervolgens zijn we terug gaan lopen, onderweg begon het keihard te regenen dus hebben we een taxi aangehouden die ons voor €2 naar ons hostel bracht. Hier zijn we als een malle gaan zoeken hoe we dan een visum voor 60 dagen konden krijgen. Na heel wat uren op het internet besloten we om toch maar eens te gaan eten, dit hebben we lekker vies bij de MC Donalds gedaan. Vervolgens hebben we de tas in gepakt en is Sandy gaan slapen, later gevolgd door Niek. 14-01-2011 Om 03:15 ging de wekker jeeehhh. Tegen 04:00 zijn we naar buiten gelopen om een taxi te regelen. Helaas schijnen (zeiden alle taxichauffeurs die we toen spraken) er ’s nachts geen meter taxi’s te rijden. Dus de meeste rekende 20RM voor een taxiritje van niks naar het busstation. Tot we er een vonden die het wel voor 10RM wilde doen. Net voordat we de taxi insprongen begon het keihard te regen. Niek probeerde zich met backpack en al in de taxi te wurmen terwijl Sandy buiten stond te schreeuwen dat hij op moest schieten. Als kippen in een legbatterij zijn we naar het busstation gehobbeld en eenmaal op het station hebben we voor 8,50RM per persoon een bus naar het vliegveld genomen. Dit was een ritje van een uur. Slapen was bijna onmogelijk aangezien er veel hobbels in de snelweg zaten. Ofwel lag je op twee stoelen, lag je na een hobbel al weer naast je twee stoelen. Om 05:30 kwamen we aan op het vliegveld en hebben we onze tassen ingecheckt. Hierna zijn we naar de starbucks gerend en hebben we een godsvermogen uitgegeven aan twee koffie en twee broodjes :S. Om 07:00 konden naar onze gate. Eerst nog langs de douane, Niek maakte zich druk over zijn aanstekers aangezien je die niet mee mag nemen in je handbagage en hij dat wel had. Maar zonder enig probleem konden we door lopen, er werd nauwelijks naar de scan gekeken, ze hadden het te druk met gezellig ouwe hoeren. En tegen 07:40 zaten we in de lucht. Om vervolgens na zo’n 35 min de daling al weer in te zetten. En toen waren we in Medan INDONESIË!!! Hier konden we heel makkelijk een 30dagen visum krijgen die verlengbaar is (dat moeten we allemaal eerst nog zien, maar we gaan er vanuit dat het allemaal goed komt.) Vervolgens in de rij,waar je vingerafdrukken werden genomen en een foto van je hoofd. Niek had Sandy al voorbereid op wat er zou gaan gebeuren zodra we buiten zouden komen. Gelukkig viel het mee met, helo mister, taxi, taxi, taxi? Niek heeft tegen, een nog steeds veel te hoog bedrag (maar goed we zijn er net :D) een becak geregeld die ons naar de bus bracht die naar Bukit lawang ging. Het half uur in de becak was een hele belevenis op zich. Midden op de weg rijden, in halen waar het juist niet kan, gaten ontwijken waardoor je iemand anders bijna aanrijd, door rood rijden zoveel je kunt en ga zo nog maar even door. Ook werd er nog gevraagd bij een stoplicht (waar wel voor gestopt werd) of we een krant wilde kopen in het bahasa. En maar lachen vervolgens vertelde ze ons (een meisje en een jongen) dat ze verliefd op ons waren, jajaja. En ze zeiden nog iets over onze neus, maar wat ze daar nou mee bedoelde geen idee. Bij de bus duurde en duurde het maar voordat hij eindelijk vertrok. Toen we eenmaal reden stopt de bus om de haverklap in de hoop meer mensen mee te kunnen nemen. In de bussen wordt volop gerookt, gegeten en alles wordt gewoon op de grond gegooid. Onderweg stapte Sinar in die jungle tochten organiseert, hij had een boekje mee waar de verschillende verhalen van mensen in staan die met hem mee zijn geweest. Tegen 12:30 kwamen we aan bij een busstop/ontmoetingsplek waar we een becak namen naar Bukit lawang. Hier heeft Sinar ons naar een bungalow gebracht die volgens hem 50.000 rupiah zou zijn. Helaas waren die al vol dus werd het 70.000. Na even te hebben uitgerust zijn we wat rond gaan lopen. We zijn over de brug de rivier over gestoken om te kijken bij de bungalows aan de overkant, waaronder de geen waar Floor en Niek vorige keer hebben geslapen. Deze waren wel 50.000 dus morgen verhuizen we hier naar toe. Op de brug stonden op de heenweg drie kleine vrouwtjes die heel graag met ons op de foto wilde, ach ja waarom ook niet. Op de terug weg wilde Niek heel graag een biertje mee naar huis, helaas bleek de prijs voor een biertje fors gestegen. Waar hij voorheen nog 16.000 betaalde betaal je nu 25.000 voor een biertje of zelf 30.000 de mensen hier zeggen dat dat komt door de transport kosten. Niek is de rest van de avond uit zijn hum geweest door dit trieste nieuws. Gelukkig hebben we ’s avonds wel heel erg lekker gegeten. 15-01-2011 Vandaag hebben we eerst lekker uitgeslapen en daarna zijn we verhuisd naar het nieuwe guest-house. De dame bij wie we de sleutel inleverden was niet echt blij omdat ze volgens haar "niet wist dat we zouden vertrekken" terwijl er ook niets over vermeld stond dat je dit een dag van te voren aan moest geven. Toen hebben we dus maar besloten dat we ook niet meer bij deze gezellige mevrouw gingen ontbijten. Toen we vertrokken begon de zon keihard te schijnen en dat heeft de gehele dag aangehouden. We zijn dus een aantal keer onder de koude douche gesprongen ;) 's Avonds zijn we lekker Padang-food gaan eten. Het houd in dat er 15 schalen met van alles en nog wat staat en dat je na het ontvangst van een bord witte rijst zelf mag pakken waar je zin in hebt. Niek heeft een verrassingspakket gemaakt voor sandy en 2 enorme borden eten later moesten we het schrikbarende bedrag van €4,- betalen. Na het eten zijn we dus in een internetcafé beland en omdat de verbinding hier zo ontzettend traag is gaan we de foto's over een paar dagen plaatsen vanuit Banda Aceh. Morgen gaan we orang-utans knuffelen in de jungle en dan hopelijk 's avonds een nachtbus naar banda aceh scoren. Anders gaan we de dag erna weer verder. Tot zover de update! Veel liefs, Niek & Sandy

Koh Lanta (Thailand) en Georgetown, Batu Ferringhi ( Pulau Penang in Maleisië)

Welkom op het volgende lange verhaal van Niek & Sandy. Veel leesplezier! :) 25-12-2010 Vandaag heeft Sandy tot het einde van de middag op bed gelegen met migraine. Niek heeft zich zelf vermaakt door middel van het rond rijden op zijn motor. Hij heeft bij de verschillende stranden gekeken welke nou uiteindelijk het mooist was. Om 15:30 voelde Sandy zich weer goed en is naar het privé strand gelopen. Hier bood een meisje uit nieuw zeeland haar aan om haar snorkel te lenen. Het was erg goed weer om te snorkelen, veel verschillende vissen gezien en zelfs een soort aal. Na een uur had Sandy het wel gezien en ging terug naar de bungalow, alleen was Niek nog niet terug met de sleutel. Het duurde even voordat Niek weer terug was maar eenmaal terug konden we lekker douchen en ons klaar maken voor de kerstavond. We hebben op het strand gegeten, waar we vermaakt werden door vuurshows en vuurwerk. Na het eten hebben we over het strand gelopen op zoek naar een leuk tentje om wat te drinken. Onderweg kwamen we een pup tegen die aan het spelen was met een krab, wat wel een grappig gezicht was. Uiteindelijk hebben we buckets zitten drinken met twee jongens uit Nederland, wat erg gezellig was. Helaas kwamen we er iets te laat achter dat het net iets te veel van het goede was, Merry Christmas! 26-12-2010 ’s Ochtends hadden zowel Niek als Sandy iets wat last van een kater. We hebben extreem rustig aan gedaan. We hebben ontbeten met pizza in onze bungalow. Waarna we allebei aardig opknapte. We zijn op het strandje van Haad Son gaan liggen. Net nadat we besloten hadden weer terug te gaan naar de bungalow begon het te regen. Gelukkig zaten we om de hoek. ’s Avonds hebben we voor het laatst bij mama pooh gegeten. En hebben we film gekeken in het bounty resort. 27-12-2010 Om 05:00 ging de wekker jeeehhh! Wat een tijd. Vandaag gaan we namelijk naar het eiland Ko Lanta. Om 06:00 zaten we op de motor richting de haven. Om 06:15 hebben we onze motor ingeleverd. Nadat we ons kaartje hadden laten zien kregen we een felgekleurde sticker die je op je borst moest plakken. En om 07:00 vertrok de boot naar Surat thani. De boot reis was deze keer zeer prettig, het water was heel rustig en er was een aangenaam zonnetje. Ofwel we hebben meer dan de helft van de reis liggen slapen op het dek. In Surat thani moesten we een stukje lopen over de pier richting de bussen. Hier kregen we weer een sticker met een andere felle kleur. Om 10:00 ging hier een bus die ons richting Krabi bracht. Eenmaal in Krabi kregen we, hoe kan het ook anders, een sticker. Terwijl we stonden te wachten raakte we aan de praat met een Duits stel, zij waren ook op weg naar Ko lanta. Een pick up truck bracht ons 4en naar een plek waar we weer opgehaald zouden worden door een mini van. Eenmaal hier hebben we een bungalow kunnen boeken, zodat we de eerste nacht een slaap plaats hebben. Ook hier kregen we natuurlijk een sticker voor. Om 14:30 zou een busje ons op komen halen, ofwel we moesten nog 45min wachten tot we verder zouden gaan. Maar om 15:00 was er nog steeds geen busje. Om de beurt zijn we gaan vragen hoe het nou zat en of dan nog wel het eiland op zouden komen. Aangezien wij dachten dat de laatste boot om 16:00 gaan. En met de mini van zou het nog een uur rijden zijn naar de boot. Om 15:15 werden we dan eindelijk opgehaald. Maar er moest nog meer opgehaald worden zowel mensen als goederen. Uiteindelijk zat het hele busje volgestouwd met mensen en dozen met koffie. Niek en ik zaten lekker voorin dus hadden niet zo veel last van de drukte. Om 16:00 waren nog lang niet bij de pier, dus Sandy had er een hard hoofd in. Niek daarin tegen had zo iets ze gaan echt geen busje volladen als we niet meer op het eiland kunnen komen. En Niek had gelijk. Uiteindelijk zijn we met twee pontjes naar het eiland gevaren. En zijn we door de meneer van de mini van voor de deur van het resort afgezet. Wat onderweg erg opviel waren de vrouwen met hoofddoek en de mannen in gewaden. Op het eiland hebben ze dan ook moskee’s en tempels. En Floor ook hier zingen ze over hun hangmat! ’s Ochtends om 5 uur begint de locale moskee met een rustgevend liedje. Het gaat ongeveer zo: AAALAAAAAAAAAAAAAHUU AKBARRRRRRRRRRRRRRRR!!! We wilde ons inchecken. Eerst heeft het duitse stel hun gegevens ingevoerd. Maar daarna mochten wij geen briefje invullen, er waren namelijk geen kamers meer vrij. Wat bleek nou het info center waar wij ons hotel geboekt hadden deed dit vaker. Ze boekte dan twee keer een resort maar belde maar voor een boeking naar het resort. Vervolgens betaalde wij bij het info center maar kon de eigenaar van het resort naar zijn centen fluiten. Hij kon een heel boekje laten zien van papiertjes die allemaal niet betaald waren door het info center. Gelukkig voor ons was de man heel erg aardig. We hoefden niet nog eens te betalen en Niek en Sandy hebben in zijn huis mogen slapen voor een nacht omdat er geen kamer meer vrij was. Het huis werd eerst grondig schoon gemaakt door drie vrouwen voordat we er in mochten. Hoe gastvrij ben je dan, je eigen huis afstaan maar eerst nog geheel schoonmaken en dat voor een nachtje, We voelde ons dan ook behoorlijk opgelaten door de situatie. ’s Avonds hebben we in het resort gegeten en nog wat gedronken met Ingo en Christina, het duitse stel. Wel hebben we meteen een scooter gehuurd. Een hele mooie retro scooter met rood en wit en nep leren bekleding. Waarna we vroeg zijn gaan slapen in de baas zijn huis. 28-12-2010 Vandaag zijn we rond 08:00 richting de receptie gelopen zodat we zeker zouden zijn van een echte kamer. Eenmaal daar vroeg het meisje achter de balie hoeveel we moesten betalen voor onze kamer. Rare vraag vonden wij maar, met een staal gezicht zei Sandy 500 baht (zij hoeft toch niet te weten dat er 600 baht tegen ons gezegd is.) Helaas zei het meisje achter de balie kom maar terug om 10:30 dan zijn de kamers schoon. Niek was vrij geagiteerd door het feit dat hij dus eigenlijk langer had kunnen slapen. We zijn om de tijd te doden wat rond gaan rijden om her en der te informeren hoeveel een kamer bij hun zou kosten. En de meeste waren duurder of iets goedkoper maar met minder faciliteiten. Ofwel na goed overleg zijn we tot de conclusie gekomen dat we veel waar krijgen voor ons geld bij dit resort (ventilator, koelkast, warme douche, tv, twee zwembaden, vlak aan het strand, rustig afgelegen bungalow.) Voor ons ontbijt hebben we gegeten bij de look a like van lady gaga en haar thaise toy boy. Maar het eten bij lady gaga was niet echt om over naar huis te schrijven, dus gaga hou het maar gewoon bij zingen want koken (het maken van een fruit yoghurt en twee shakes) kan je niet. Daarna zijn we naar nog een paar resorts/ bungalowparken geweest om te informeren maar ook daar kwam niks uit. Om 10:30 stonden we weer netjes bij de receptie. Hier hebben we besloten om tot 2 januari hier te blijven. Dit omdat we vrijwel zeker weten dat we voor het zelfde geld niet iets beter kunnen vinden. Helaas is het wel zo dat op 31 december de kamer dubbel zo duur is omdat er dan een diner bij inbegrepen is. Waarop Niek vroeg ja maar als we hier niet willen eten? Waarop het meisje zei dat is geen probleem maar de prijs blijft het zelfde. En ojah bier is niet inbegrepen verdere drankjes wel. Nou goed er van uit gaand dat we niks anders kunnen vinden met oud en nieuw, nemen we dit maar voor lief. Maar we gaan wel proberen die 800 baht eruit te drinken natuurlijk. En op zich moet dat niet zo moeilijk zijn want een cocktail is 100 baht. Eenmaal in onze kamer aangekomen waren we blij verrast door de grote van de kamer, er stond een tweepersoons bed en een eenpersoons bed. Dus mochten we nog iemand willen uitnodigen hahahha. Iemand toevallig in de buurt? Je mag blijven slapen hoor! Daarna zijn we op de scooter het eiland rond gaan rijden. Onze eerste stop was bij een vlindertuin. Uiteindelijk bleek dit niet heel erg veel voor te stellen. Een met gaas overdekt stuk grond, ter grootte van een tennisveld. Met daarin wat planten en verschillende vlinder soorten. De tweede stop was bij de slangenshow hier kon je een uur lang slangen kijken. Dit hebben we echter overgeslagen. De derde stop was de mangrove, hier hebben we heel veel klein gekleurde krabben gezien en verschillende vissoorten. Onderweg zijn we nog een mama olifant met haar baby tegen gekomen, deze werden gebruikt voor jungletrekkings (kan je om de mama haar rug zitten en de kleine hobbelt een beetje mee.) Vervolgens hebben we geluncht in old lanta town. Gelukkig zaten we binnen want het begon keihard te regen. Toen het wat minder werd hebben we wat winkeltjes bekeken, waaronder een winkeltje met handgemaakte hangmatten. Er hing ook een hele kleine hangmat waarin een dikke poes voluit in lag te slapen, met een bordje “do not disturbe!” Nadat we weer op de motor waren gestapt heeft Niek naar zijn mening een heel leuk grapje uitgehaald. Onder het rijden trok Niek aan een tak van een boom en omdat het geregend had kwam er door het bewegen van de tak veel water af, wat natuurlijk op Sandy haar hoofd terecht kwam. Vervolgens kwam Niek niet meer bij van het lachen. Een ons tegemoet lopend stel moest ook erg hard lachen en dat maakte sandy nog blijer. Ook zijn we langs het gebied gereden dat het ergst was getroffen door de tsunami. En uiteindelijk kwamen we bij het meest zuidelijkste puntje van het eiland uit. Hier was een home-stay wat compleet afgezonderd zit. Ze hebben er supergafe boomhutten die je kan huren voor 800baht (20 euro) per nacht. De boom waar hij in gebouwd is loopt dus ook door het midden van je kamer heen (zie foto’s tarzan house). Eenmaal terug in de bungalow hebben we een filmpje gekeken. En rond 20:00 zijn we gaan eten bij een klein restaurantje verderop, waar onze Duitse vrienden ook zaten. Gezellig zitten kletsen en rond 22:30 terug naar de kamer voor de nachtrust. 29-12-2010 Om 09:00 hadden we de wekker gezet, echter besloot Niek toch wat langer te blijven liggen. Nadat Sandy had gedoucht heeft ze nog geprobeerd om Niek wakker te maken, maar tevergeefs. Eenmaal haar boek uit besloot Sandy de was te gaan halen die Niek 's avonds de 27ste weg had gebracht. Maar om dit lopend te doen was toch wel een beetje ver. Sandy heeft daarom haar stoute schoenen aangetrokken en is op de scooter vertrokken op weg naar de wasserette. Hier aangekomen begon het hard te regenen. Dus Sandy is blijven wachten onder het afdakje was de wasserette/ info center. Toen het wat droger werd heeft ze haar weg vervolgd richting een soort bakker, hier twee broodjes gehaald. Vervolgens terug gereden, echter iets te ver gereden hahah dus weer terug. Even naar de mini market geweest voor beleg, en toen naar de bungalow. Hier kwam Niek naar buiten stormen met zijn hoofd op onweer. Waar was je? Ik probeer je te bellen maar je telefoon gaat niet over. En je sms't ook al niet terug. Niek was een beetje bezorgd aangezien hij weet dat Sandy niet zo’n held is op de scooter en het verkeer hier maar 1 regel heeft en dat is zo chaotisch mogelijk dwars door elkaar heen rijden. Maar het is mooi wel gelukt hihihi. De rest van de dag heeft het vrijwel alleen maar geregend maar, gelukkig hebben we een film kanaal op onze tv. Dus het werd een film dag. Tegen vieren wilden we er toch echt wel even uit, dus zijn we richting het noorden gereden waar we op de heen weg een markt hadden gezien. De markt bleek te bestaan uit heel veel verschillende kraampjes en winkeltjes met vooral kleding. Hier hebben we wat rond geslenterd tot we er genoeg van hadden. Op de terug weg hebben we fruit gehaald voor in onze koelkast :D, o wat zijn wij blij met onze koelkast. Terug in ons huisje hebben we, ja ja een film gekeken. Tegen 20:00 zijn we op zoek gegaan naar een restaurantje. We zijn terecht gekomen bij een restaurantje met live muziek. De muziek was hhmmm ja anders. Niek heeft wel wat verbetering aangebracht hij heeft een van de gitaren gestemd waarna de muziek nog steeds hmmm ja anders was. Wel heeft Niek heeeeeeel erg lekker gegeten. Terwijl Niek zijn curry zat te eten zat Sandy maar te wachten en te wachten op haar eten. Nadat Niek zijn bord leeg had toch maar eens gevraagd of ze heel misschien mijn eten vergeten waren. En dat was inderdaad het geval. Na nog langer wachten kreeg ook Sandy te eten. Helaas was de soep die Sandy had veel en veel te pittig voor Sandy. Tegen zin in heeft Sandy misschien net de helft op gegeten, met naast zich een grote fles water. Toch best een prestatie en niet lekker eten en dan ook nog naar minder fijne muziek luisteren. Na het eten hebben nog gezellig met Ingo bij de Bob bar wat gedronken om de avond toch nog goed af te kunnen sluiten. Terug in de kamer kwam Niek er achter dat we 90 baht te weinig hadden betaald aan de Bob meneer. Oeps foutje! 30-12-2010 Gisteren hadden we een boekwinkel gezien, hier zijn we vandaag een kijkje gaan nemen voor NL boeken. En ja hoor een hele plak vol. We hebben een oud boek in kunnen leveren waar we 50 baht voor kregen. Uiteindelijk hebben we nu drie nieuwe tweede hands boeken. We zijn snel weer terug gereden, want het begon weer te regenen, naar een Duitse bakker waar we een heerlijk broodje hebben zitten eten. Toen het wat droger was zijn we terug gereden naar ons huisje. Om vervolgens de eerst paar bladzijden te kunnen lezen in ons nieuwe boek. Gelukkig klaarde het iets op zodat we ook de andere kant van het eiland konden gaan bekijken. ’s Avonds zijn we over een markt gelopen waar vrij weinig aan was, om vervolgens een restaurant te vinden om te eten. Deze avond hebben we afgesloten met een goed potje shithead. 31-12-2010 Ook vandaag was het weer een bewolkte dag dus ons plan om op het strand te liggen viel in duigen. Ingo en Christina belde ons we misschien zin hadden om mee te gaan kayaken in de mangrove. Sandy leek dit niet zo heel erg leuk maar uiteindelijk heeft Niek Sandy over gehaald om toch deel te nemen aan deze activiteit. Bij Ingo en Christina aangekomen bleek er nog een stel mee te gaan Ruben en Miloe, een NL stel. Met zijn 6en zijn we richten de mangrove gereden. Hier hebben we natuurlijk eerst de prijs verlaagd, waarna we gezellig zijn gaan kayaken. Het begin van onze kayak tocht was zeer relaxed, vrij weinig peddelen en aapjes kijken. Uiteindelijk dachten we dat we wel een mooi rondje konden varen. Helaas heeft een boom dit gedwarsboomd. Na een paar honderd meter varen door een kronkel stroompje lag er overdwars in het stroompje een boom. Maar zo eigenwijs als we waren wilde we niet geloven dat je hier niet in kon. Ofwel we hebben christina overgeheveld in een ander boot, de boot over de boom terwijl ingo op de boom stond. Toen Christina weer in de boot en vervolgens Ingo weer in de boot. Ingo en christina zijn eerst gaan kijken of het stroompje niet dood liep. En onder tussen wij maar wachten. Tot op een gegeven moment Ingo en Christina terug kwamen met de nieuws dat het stroompje dood liep. Ofwel we moesten het hele overhevel ritueel weer over nieuw doen. Helaas liep bij deze actie onze boot vol met water waardoor wij beide een zeik natte kont kregen. Onder tussen waren we al een uur en een kwartier onderweg. We hadden voor twee uur de kayak gehuurd. We hebben daarom maar besloten gewoon de zelfde weg weer terug te gaan. Uiteindelijk hadden we zelfs nog 5min over. Eenmaal terug zijn we snel naar ons huisje gereden om lekker te kunnen douchen en onze vieze kleren in een sopje te leggen. Wat dan mangrove water ruikt iets minder fris. Rond een uurtje of 18:00 zijn we met zijn alle wat gaan drinken in de Bob bar. De Bob meneer wist nog precies wat we dronken maar over de 90 baht te weinig van twee dagen terug heeft hij niks meer gezegd (hij lag voornamelijk stoned in een hangmat aan zijn dreadlocks te plukken). Om 19:30 besloten we naar onze diner te gaan in het resort waar we zo veel voor moesten betalen. Bleek het buffet een tafel te zijn met wat loempia’s twee verschillende rijst soorten, een iets met groenten en vis en een iets met groenten en rund, ojah en nog wat fruit als toetje. Alles was koud en niet te eten. Vervolgens bleek er alleen fris of water bij de prijs in te zitten. Ons oudejaarsdiner was echt GEWELDIG (lees: extreem sarcastisch!) Rond 22:30 zijn we richting Ingo en Christina gereden waar we gezellig hebben zitten drinken bij hun bungalow. Nadat Ruben en Miloe gearriveerd waren zijn we richting het strand gelopen. Hier kreeg Sandy toch wel heel erg last van haar hoofd. Gelukkig kon Sandy even in de bungalow van Ingo en Christina liggen. Om 23:55 heeft Niek Sandy opgehaald om het nieuwe jaar in te luiden. Dit hebben we gedaan door met zijn 6en een wensballon op te laten. De hele lucht was bezaaid met wens ballonnen en vuurwerk. Na dit spektakel heeft Niek Sandy thuis afgezet om te kunnen slapen waarna Niek nog even terug is gegaan naar Ruben en Miloe, in de hoop nog een klein feestje mee te kunnen pikken. 01-01-2011 Na een extreme uitslaapsessie zijn we vandaag rond half 3 op de motor richting Old Lanta Town gereden voor een lunch/ontbijt. Op de terugweg reden we op een slecht stuk weg waar het er op leek dat de gaten in de weg gevuld waren. Echter was 1 gat niet gevuld maar wel ongeveer gecamoufleerd dus na extreem veel gehobbel maar niet gevallen gelukkig hebben we de weg van koh lanta vervloekt. Eenmaal weer thuis zijn we met Ruben & Miloe wat gaan drinken en hebben we kaartjes gescoord voor de bus naar Pulau Penang. Dit is een eiland in het noord-westen van Maleisië. Hier gaan we 03-01-2011 naar toe. ’s Avonds zijn we gaan eten in een restaurantje met 15% korting op al het thaise eten. Toen het eten kwam werd ons al snel duidelijk waarom ze klanten probeerden te ronselen want het was echt niet te eten. Niek had rode curry met rundvlees (normaal gesproken onwijs pittig en veel vlees) en sandy had een heldere champignonsoep met knoflookbrood. De curry van niek had welgeteld 5 stukjes rundvlees, een halve bloemkool en gele curry (zoet ipv pittig) en sandy haar soep was zo zout dat je er accuut nierproblemen van kreeg. Geforceerd hebben we zitten proppen tot we geen honger meer hadden en hebben we betaald en zijn we lekker naar de kamer gegaan. 02-01-2011 Vandaag werden we gewekt door een geklop op de deur. Er stond een vrouwtje om te vragen of we een motor gehuurd hadden waarop Niek ja zei. Ze begon opeens te vertellen dat ons kopie van paspoort die we achtergelaten had niet goed was en dat ze ons originele paspoort moest hebben. Niek (net wakker) zei dat dat bullshit was en dat hij zo langskwam om te betalen maar dat hij eerst even wou douchen aangezien de vrouw ons wakker maakte. Toen Niek na de douche naar buiten liep bleek dat de motor (met volle tank) niet meer voor het appartement stond. Vloekend en tierend is niek naar de receptie gelopen waar de motor stond in het “te huur” vak. Op de vraag waarom de motor in godsnaam weggehaald was kregen we het antwoord “me clean for you” met een grote glimlach. Onzin dus. Niek heeft het geld wat ze nog tegoed hadden neergelegd met de vermelding dat ze vanavond de motor met een lege tank mocht schoonmaken. Het vrouwtje stond schaapachtig toe te kijken hoe niek de motor terug duwde naar de kamer waar we eerst gecheckt hebben of de benzine er nog in zit. Je kan merken dat het peak season (kerst & oud en nieuw) voorbij is want ze vegen je het liefst met tas en al het resort uit. Na al dit leuks zijn we weer naar Old Lanta Town gereden waar er een markt zou moeten zijn. Bij aankomst bleek het om een nogal klein marktje te gaan met 3 kraampjes met lauwe vis (inclusief vliegen) en nog wat kleding. Hier zijn we in 5 minuten overheen gelopen en toen zijn we doorgereden naar een restaurantje met erg mooi uitzicht. Hier zagen we dat er mensen een poging waagden om naar een eilandje te lopen. Dit besloten wij ook te gaan doen. Toen wij aankwamen zagen we dat het hoog water werd dus hebben we wijselijk besloten om toch maar aan land te blijven. Eenmaal bij de motor brak de zon door en besloten we om de rest van de middag bij het zwembad te gaan liggen. Ruben en Miloe kwamen later ook nog en bruingebakken hebben we ’s avonds onze laatste bahts uitgegeven aan pizza en cocktails. 03-01-2011 Vandaag zijn we om half 7 opgestaan en om tien voor half acht werden we opgehaald door matcha tours om in te stappen richting Pulau Penang (Maleisië). Met de mini-van zijn we naar Krabi gebracht waar we over moesten stappen in een andere mini-van. Deze mini-van bracht ons weer 5 minuten verder waar we nogmaals over moesten stappen. De overstap was in een pickup waar wij met tassen en al achterin werden vervoerd om vervolgens 5 minuten later nog maar een keer over te stappen. Lachend over de efficiëntie van het Thaise vervoer zijn we vervolgens in een grote airco bus gestapt die ons in 2,5 uur naar Trang zou brengen. Toen we de grote bus instapten zagen we dat er op alle stoelen een tas of zakje boodschappen lag. Wij vroegen aan de reisleidster dat alle stoelen bezet waren en die zei dat we gewoon moesten gaan zitten en de spullen weg te leggen. Toen we dus eenmaal in de bus zaten stroomde de bus vol met mensen en wij zagen de bui al hangen. Een vrouw met kind stond verontwaardigd te kijken en naar onze stoelen te wijzen. Wij haalden ook onze handen op en de vrouw ging bij een ander stel op het bankje zitten (de Thaise kontjes kunnen wel met zijn 3en op 2 stoelen). De bus werd alsmaar voller en voller en uiteindelijk gingen we op pad. Je kon merken dat de bus veel te vol zat want hij kwam amper de heuveltjes over en na 15 minuten gebeurde er wat wij al voorspeld hadden. De bus was oververhit en het water spoot uit de radiateur en als extraatje kapte de airco er ook nog eens mee. Niek ging lekker buiten staan roken en zag het geklooi aan. De mannen probeerden koud water in een kokend motorblok te gieten waarna het dus als een vulkaan weer naar buiten kwam spuiten. Na 15 minuten ging de bus weer verder maar na een half uur was het weer hetzelfde tafereel. In totaal zijn we 4,5 uur bezig geweest en waren we dus 2 uur te laat voor ons volgende vervoer. We werden ergens langs de snelweg er uit geflikkerd zonder verdere informatie. Daar stonden we dus. Gelukkig hadden we nog een telefoonnummer van de dienstdoende reisorganisatie en terwijl Niek aan het bellen was kwam het volgende mini busje er al weer aanrijden. Efficiënt zijn ze dus niet maar ze weten wel precies waar iedereen is. Dit busje heeft ons helemaal van Trang naar Pulau Penang gebracht. Eerst onze vertrekkaart ingeleverd bij de Thaise grens en vervolgens ons 90 dagen visum gescoord bij de grens van Maleisië en om 22:00 waren we eindelijk in Georgetown op Penang. Hier hebben we geprobeerd een mooie kamer te vinden maar aangezien het al laat was zijn we uiteindelijk in een ranzige kamer beland voor 8 euro per stel (Ruben & Miloe zijn ook mee) en en hebben we nog even wat gegeten op de lokale night market en zijn we in bed beland. 04-01-2011 Vandaag zijn we ondanks alle belofte van de hotel eigenaar dat we vandaag een betere kamer konden krijgen vertrokken met de bus naar Batu Ferringi waar volgens de lonely planet betere stranden waren. Bij aankomst bleek dit maar al te waar. Ruben en Niek zijn lekker koffie gaan drinken en de dames gingen op zoek naar een leuke guest house. Natuurlijk hebben ze weer het beste guest house gevonden van het dorp. We hebben een mini kamertje met alleen een bed en een gedeelde douche maar alles is superschoon nieuw en bovenal goedkoop. Ook hebben we een keukentje waar we kunnen ontbijten met eitjes en avondeten kunnen koken (Niek is erg blij) en hebben we een gemeenschappelijke tv waar we een van de tientallen dvd’s kunnen kijken. Helemaal goed dus. ’s Middags zijn we heerlijk op het strand gaan bakken waar de jet-ski’s en de paragliders voorbij kwamen zoeven. Tegen zessen zijn we weer naar de guest house gegaan waar we gedoucht hebben en toen zijn we vertrokken naar de locale food court waar we voor belachelijk weinig geld heerlijk hebben zitten eten. Daarna zijn we naar een Chinese mini-markt gegaan waar we bier en rum+cola hebben gehaald. Bij thuiskomst hebben we een potje yahtzee voor gevorderden gespeeld en muziek gemaakt met de eigenaar en vervolgens zijn Sandy en Miloe naar bed gegaan en zijn de heren nog even blijven plakken. 05-01-2011 Vandaag hebben de heren eerst even uitgeslapen en de dames zijn vroeg op pad gegaan om ontbijt te scoren. Tegen twaalven zaten we aan tafel met toast met scrambled egg appelsap en koffie. ’s Middags zijn we het dorpje gaan verkennen omdat het niet echt strandweer was en na een wandeling van 2,5 uur zijn we naar de markt gegaan waar we verse sla tomaat ui komkommer etc. Hebben gescoord. Hamburgers gehaald in de supermarkt met naan brood en toen kon het koken beginnen. Het resultaat was een heerlijk broodje hamburger met zelfgemaakte knoflooksaus en een enorme salade met tonijn. Na het eten hebben we een dvd’tje gekeken en zijn we lekker gaan slapen. 06-01-2011 Vandaag zijn we nogmaals door Georgetown heen gelopen en hebben we besloten dat wij het in Batu Ferringi veel beter hebben. Helaas is het al 2 dagen geen strandweer dus rest er niet veel meer dan een beetje chillen in de hangmat en eten ;) Zaterdag de 8e gaan we met de bus naar het oudste regenwoud van Maleisië (130 miljoen jaar??) om daar een paar dagen in de jungle te overnachten. Daarna vertrekken we naar Kuala Lumpur voor in visum voor Indonesië en de 14e vliegen we naar Medan op Sumatra. Bedankt voor de leuke reacties en tot het volgende berichtje!! Dikke zoenen Niek & Sandy

Hua Hin en Ko pha ngan

We melden alvast van te voren dat dit een vrij lang verhaal is :D lekker lezen! 15-12-2010 Om 09:15 vertrok onze minivan richting Hua Hin, dit duurde zo'n 3 uur. In de lonely planet stond dat Hua Hin een vrij kleine stad was. Eenmaal daar kwamen we er echter dat dit toch echt niet klopte. Ze hebben in Hua Hin grote hotels staan van o.a. Hilton, Mariot en Sheraton. Niks geen klein stadje. In Hua Hin hebben we een tuk tuk naar een guest house genomen. dit guest house bleek echter niet geheel aan onze eisen te voldoen. We zijn daarom verder gaan kijken en nog verder, tot we uit kwamen bij een kamer die 400 baht kosten. Je kunt als je door de kieren in de vloer kijkt de zee zien. En zo ruikt het ook in deze kamer. Het bed bleek geheel doorgezakt te zijn. De sigaretten peuken lagen nog op de vloer en de scheermesjes nog op de was tafel maar ach wat maakt het ook allemaal uit he. We hebben ons opgefrist en zijn een beetje rond gaan lopen. We kwamen al snel borden tegen voor kamers vanaf 300 baht, hadden we nog maar wat verder gelopen. Niek werd op elke hoek van de straat aangesproken of hij misschien een op maat gemaakt pak wilde. You have look mister, hugo boss, armani, jajaja. Uiteindelijk hebben we een leuk terrasje kunnen vinden met uitzicht over zee. Hier hebben we een aantal uur vertoeft. En ons dood geërgerd aan een man die nogal luid sprak en toen er een jongen langs kwam die plaatjes verkocht van naakte vrouwen maakt hij opmerking als; yes nice titties, do you also have pictures of nice pussy? ’s Avonds hebben we uiteindelijk ook hier gegeten. Na het eten hebben we een café gezocht waar ze wifi hadden zodat we ons verhaal online konden zetten. Het café dat we gekozen hebben bleek in de hoeren buurt te staan. Terwijl Niek het verhaal en de foto's online zette heeft Sandy goed gekeken hoe de hoeren in Thailand het aanpakken. De vrouwen hier gaan gewoon aan een blanke man zijn arm hangen; you want massage?, zegt wat lieve woordjes, ongeacht leeftijd (er liep een vader met 3 kinderen langs met de leeftijd variërend tussen 12 en 16 ook de jongetjes moesten er aan geloven) De meeste lopen door, maar er zijn er genoeg die even mee naar boven gaan voor een waarschijnlijk stimulerende "massage". Eenmaal bij het hotel hebben we even zitten kaarten. Voor het hotel zaten twee jongens een beetje te pingelen op de gitaar. Niek heeft vervolgens de jongens geholpen met het stemmen van de gitaar, waarna de dolgelukkige Niek een klein aantal toeschouwers kreeg toen hij wat nummers begon te spelen. 16-12-2010 Vandaag zijn we verhuist van onze overpriced baggerkamer die naar de waddenzee ruikt (met ventilator 400 baht) naar een kamer van 300 baht met airco en tv. Dit heb je hier wel nodig aangezien Hua Hin niet echt bruisend met activiteiten is. Eigenlijk heb je hier alleen maar hoeren en strand. Aangezien het een beetje regenachtig weer was en we toch echt genoeg hebben aan elkaar werd het dus een dagje tv kijken. na 4 afleveringen CSI New York zijn we even een hapje gaan eten en hebben we een biertje gekocht in de lokale supermarkt en zijn we lekker in bed gaan kaarten. 17-12-2010 Vandaag zijn we rond 07:30 opgestaan. Het opstaan was verre van moeilijk met zo'n hard bed. Snel onder de koude douche door en klaar voor de reis. Onderweg hebben we nog snel een bakje koffie gehaald. Waarna we hebben onderhandeld over de prijs naar het busstation. Hij wilde ons niet brengen voor de prijs die wij zeiden, dus zijn we weggelopen in de hoop dat hij zich zou bedenken. En inderdaad we werden terug geroepen maar, niet door hem maar door de taxi ernaast. Nou prima! Eenmaal op het busstation bleek de bus niet om 09:00 te gaan maar op 10:00 ook bleek de bus duurder dan verwacht. Uiteindelijk kwam de bus rond 11:00 aanrijden. We hebben van 11:00 tot 17:00 in de bus gezeten. Toch raar want de bus zou om 10:00 vertrekken en dan om 17:00 aankomen. Uiteindelijk vertrokken we om 11:00 en nog kwamen we om 17:00 aan. We hebben ons aflaten zetten op de pier Ban don, hier vandaan zou de nacht boot gaan naar Koh pha nang. Wij vragen hoeveel dat zou moeten kosten 400 baht voor een boottocht van 7uur in een vieze oude boot. Nou nee bedankt. We gaven aan dat we hadden gehoord dat de boot 200 baht zou kosten. Dit schoot hem echter in het verkeerde keelgat. Hij zei boos dat hij aan het eten was en dat we hem vooral niet meer moesten storen. Dus zijn we weggelopen. Onderweg kwamen we twee Nederlanders tegen (Marijke en Roel.) Zij wilde ook naar Koh pha nang. Wij vertelde ons verhaal over de boze meneer en zij gaven aan een goedkopere manier gevonden te hebben. We hebben besloten om een nacht in Surattanie te blijven. Hier hebben we in een heel mooi hotel geslapen. Het was een heel mooie kamer waar je in NL zeker 90 euro voor zou moeten betalen. Deze kamer kosten echter 390 baht nog geen 10 euro voor met zijn tweeen. 's avonds hebben we met zijn vieren gegeten en hebben op de kamer nog met zijn vieren shithead gespeeld. Daarna op tijd gaan slapen. 18-12-2010 Om 6:30 ging vandaag de wekker. We hadden allebei nogal moeite met het uit ons heerlijke bed stappen. We hadden een echte echte warme douche en dat voor 390 baht! Om half 8 stonden we alle vier beneden om op zoek te gaan naar het goedkoopste bootkaartje voor de boot naar Koh pha nang. Uiteindelijk kwamen we uit bij een bootmaatschappij die 320 baht vroeg. Echter had Marijke op het internet gelezen dat de boten van deze maatschappij geregeld om sloegen. Dus hebben we er voor gekozen toch nog eventjes verder te kijken. Roel had het telefoonnummer van een andere maatschappij kunnen bemachtigen waar ze 380 baht vroegen maar, dat was inclusief een bus reis naar de pier Don sak. Roel had begrepen van de vrouw die niet zo heel goed Engels sprak dat de bus zou vertrekken van de pier vlak bij. Wij een tuk tuk genomen naar deze pier. Bleek de bus van een pier 10 km verder op te gaan. De bus zou om 08:30 vertrekken en het was ondertussen al 08:15. Onze tuk tuk meneer heeft ons echter op tijd af weten te zetten bij de goede pier. Hier vandaan ging de bus naar Don sak. Vanaf Don sak zijn we met de boot eerst naar Ko samui gegaan, dit duurde een uurtje. In dit uurtje is Niek de enige geweest die heeft bewezen zee benen te hebben. Zowel Marijke, Roel en Sandy waren een klein beetje misselijk. Dit werd gelukkig minder nadat we op het achterdek zijn gaan zitten. Nadat iedereen voor Koh samui van de boot was, konden we verder naar Koh pha nang. In het laatste uurtje op de boot wilde Sandy graag naast Niek op de boot staan, echter bleek dat Sandy iets wat wiebelig was. We waren maar twee stappen van elkaar vandaan, die Sandy moest overbruggen. Niet zo moeilijk zou je denken! Je raad het al Sandy is gevallen, lang uit met haar handen in de prullenbak om de val op te vangen. Nou natuurlijk lagen zowel Niek als Marijke, Roel in een deuk. Niek baalde dat hij het niet op film had en kon er niet over op houden hoe stom het eruit zag. Hahahah ja hardstikke leuk ja!. Eenmaal van de boot hebben we met zijn vieren een taxi kunnen pakken voor een mooie prijs. Deze bracht ons naar Haad rin. Hier hebben we geluncht, waarna onze wegen ons scheiden. Niek en ik op zoek de boot die ons naar onze bestemming zou moeten brengen. Na een hoop heen en weer geloop en gevraag en gedoe. Bleek er geen boot te gaan en een longtail boot koste rond de 2000 baht. Nou echt niet dat we dat doen. Bleek dat we weer terug moesten naar de haven waar we vandaan kwamen. Wat ons nogal chagrijnig maakte, veel tijd verspild en zo'n 8 euro door het afvoer putje. Vlak bij de haven hebben we een scooter/motor gehuurd.Waarna we met al onze tassen richting Haad yao gereden zijn. Onderweg kwamen we een man uit Finland tegen die onse wel wilde helpen bij het vinden van een goed accommodatie. En die hebben we gevonden. We hebben een hutje op palen vlakbij de zee, met een hangmat op onze veranda. jeeeehhhh. 's avons hebben we noodels gegeten en zijn we vroeg gaan slapen (vooral Sandy.) 19-12-2010 Vandaag hadden we een ultieme relaxte dag. 's middags in ons resort (bounty resort) geluncht. Waarna we zijn gaan zwemmen in zowel de zee en het zwembad. Ook hebben we een gezellig potje beachtennis gespeeld, ook zowel op het strand als in het zwembad. 's avonds wilde we gaan eten bij een tentje dat we op de heen weg hadden gezien. Echter kwamen we onder weg politie tegen die voor ons reed en vervolgens aan de kant van de weg ging staan. Nadat wij hem waren gepasseerd begon hij weer te rijden. Niek heeft snel de motor bij een of ander restaurant neer gezet (geen helm aangezien ze niet passen /helpen). En we hebben vol bewondering hun kaart staan bekijken tot de politie voorbij was. Uiteindelijk hebben we bij de restaurant gegeten om niet nogmaals de politie tegen te hoeven komen. We hebben allebei een heerlijke pizza gegeten. en Floor dit waren geen crackers met tomaten saus. Rond 22:00 zijn we met iemand van het personeel mee gereden naar een feestje even verderop. Dit bleek toch iets anders te zijn als verwacht. Niks geen dansen de mensen maar allemaal tafeltjes op het strand 7 verschillende dj's die naast elkaar stonden te draaien. Niek bestelde een Sangsom met cola en Sandy een bacardi cola. We kregen vervolgens een bucket (emmertje met drank, veel ijsblokjes en vier rietjes.) Geen van ons beide kon het drankje plaatsen dus dachten dan zullen ze het wel bij elkaar gegooit hebben. Later bleek dat er in een bucket een klein flesje sangsom gaat, cola en een blikje redbull. Op het laatst hebben we toch nog even een dansje gewaagd, waarna we richting het resort zijn gelopen. 20-12-2010 Ook vandaag een heerlijk luie dag. Duik in het zwembad genomen om wakker te worden. Daarna een stukje met de motor gereden, onderweg kwamen we een kleine reggae tent tegen kwamen, waar we helaas niks konden eten omdat ze een kater hadden van de avond ervoor (er was een reggae feest geweest) wel hebben we wat kunnen drinken waarbij de eigenaar een grote joint stond te roken achter de bar. Uiteindelijk hebben we even verderop wat geluncht. Na de lunch zijn we gaan snorkelen en hebben we lekker lui op het strand gelegen. 's Avonds gingen we in een restaurantje eten die Sandy onderweg had gezien. We wisten alleen niet meer precies waar. We reden van de oprit, Niek gaf 1 stoot gas en Sandy riep HIER!!! Blij dat we op de motor waren zeg maar. We gingen zitten en kregen een menukaart aangeboden. De vrouw bleef aan de tafel staan en Sandy zei wat ze wou drinken waarop Niek ook zijn bestelling gaf. De vrouw bleef aan de tafel staan en Sandy zei "and we will have a look at the menu" waarop de vrouw okee zei en ze wederom lekker aan tafel bleef staan. Uiteindelijk hebben we drie keer gezegd dat we wat meer tijd nodig hadden. Wegens gebrek aan begrip hiervoor hebben we blindelings wat gezegd om haar maar bij onze van tafel vandaan te krijgen. Thaise gastvrijheid zeg maar ;) Ook tijdens het eten bleef de vrouw maar ‘ dan wel over het weer (beetje eenzaam denken we). Bij de 12e hap eten probeerde ze ons ook nog een thaise verfrommelde sjaal en een kaarthouder in de vorm van een grafsteen aan te bieden. Ze vond het zelf wel erg mooi dus we hebben heel veel complimentjes gegeven maar vriendelijk bedankt. Toen kwam ze weer aan tafel met iets wat we mochten hebben. Een thais geluks schelpje. Al met al dus wel een erg lief vrouwtje die het beste met ons voor had. Na het eten een bubbelwijntje en een biertje gescoord en wederom op tijd lekker op ons eigen terrasje gaan zitten. (saai hè) 21-12-2010 Vandaag is de grote dag. De "full moon party". duizenden jongeren die zich bezatten met buckets whisky cola&red bull. 's Ochtens rond 12 uur op de motor gesprongen en naar de Wai san falls gereden. Dit was een teleurstellend stroompje water dus we besloten verder te rijden naar de Paradise Falls (moet wel goed zijn) Bij aankomst was het inderdaad erg mooi alleen een beetje druk. Frisje gedronken in een reggaetentje en besloten morgen hier weer naar toe te gaan voor een ochtend duik (de rest van het eiland heeft dan toch een kater) Na de falls zijn we door gereden naar hat mae haad. Hier kan je over een zandbank naar een klein eilandje lopen genaamd Ko Ma (hoe toepasselijk voor een feesteiland). Helaas was het net hoog water dus dit hebben we ook voor morgen in de planning. Daarna terrasje gepakt aan het strand en weer naar het hotel gescheurd voor een verfrissende duik in ons heerlijke zwembad. Daarna zijn we gaan eten bij Mama Pooh’s Kitchen. Een soort van openlucht restaurantje langs de weg. Mama Pooh zelf kon geen engels dus je moest de nummertjes van de gerechten opschrijven. Toen het eten kwam waren we echt superblij. Het was verreweg het beste eten wat we tot nu toe gehad hebben. Helaas werd Sandy aan het eind nog aangevallen door een kolonie mieren. Ze kwamen gelijk aanrennen met potjes zalf om de pijn een beetje te verlichten. Toen de rekening kwam van €5,75 hebben we besloten dat we hier nog wel vaker een hapje konden gaan eten. Na het eten besloten we om toch naar de Full Moon Party te gaan. Maar eerst nog even uitbuiken op de kamer. Sandy belande bijna in coma maar om tien uur werd ze weer een beetje wakker (ietwat chagrijnig) maar ze had toch nog zin om te gaan. We hadden onze eigen drank mee aangezien de mix-drankjes daar meer geschikt zijn om vuur mee te spugen. 22.30 ging de taxi en om 23.00 kon het feest beginnen. Langs het hele strand van Haad Rin stonden stapels met speakers en iedereen had zijn eigen DJ. Het was dus nogal lastig om lekker te dansen aangezien de beide buren ook in je oor stonden te tetteren. Er waren hele gave vuurshows en vuurwerk. We zijn eerst naar de oostkant van het strand gelopen waarbij we de vele dronken bezoekers moesten ontwijken aangezien ze als een dolle heen en weer aan het rennen waren. Vanaf de kant hebben we het schouwspel even aan zitten kijken en we besloten toen om naar de andere kant te lopen in de hoop dat we een tentje met leuke muziek konden vinden. Echter vond niek alleen een gozer die bijna in coma lag van de drank. Er stonden 6 vrienden omheen en die zeiden allemaal dat het wel goed kwam. De jongen in kwestie lag op zijn rug (erg veilig) dus Niek besloot om hem op zijn zij te leggen. Toen hij na 2 minuten nog geen teken van leven gaf heeft Niek hem samen met een andere jongen naar de EHBO post gebracht. Daar aangekomen (was nogal een klusje) hebben we hem op een bed gelegd en de broeders lieten hem ook gewoon weer op zijn rug liggen. We besloten dat we genoeg gedaan hadden en dat we ons geluk niet op het strand konden vinden. We zijn daarom het dorpje ingelopen en daar op een gezellig terrasje gaan zitten. Hier hebben we de meest bizar geklede mensen zitten bekijken en nog een paar gezellige mensen aan tafel gehad. Rond 03.15 besloten we dat het welletjes was (ja ja Niek word nog wel eens verstandig) en zijn we in een taxi gesprongen met een aantal mensen die dezelfde kant op moesten. 22-12-2010 Vandaag eerst lekker uitgeslapen en daarna op ons dooie gemakje met de motor weer naar het snorkelparadijs gereden. Daar aangekomen eerst geluncht en toen op het strand gaan liggen. Enthousiast met onze snorkelkit het water ingedoken waar we onaangenaam verrast werden. Het wemelde van de mini kwalletjes en het was echt een hel om in het water te zijn. Teleurgesteld van de 2e mislukte snorkelpoging zijn we maar op het strand gaan bakken. Vanuit het niets kwam er een hele lieve hond aangelopen die er nogal dorstig uit zag. Een halve fles water verder was hij weer een beetje bijgekomen en kwam hij er gezellig bij liggen. Na een tijdje wandelde hij weer verder waar hij waarschijnlijk zijn vrienden heeft ingelicht want de volgende stond er alweer. Aan het eind van de dag toen het wat koeler werd hebben we onze beach tennis skills een beetje verbeterd en zijn we weer naar huis gereden waar we wederom in ons heerlijke zwembad hebben gezwommen. Bij het zwembad lagen een aantal katerige zielen die het allemaal later dan 8 uur hadden gemaakt. Alle belevenissen even met elkaar gedeeld en daarna weer naar mama pooh gereden en heerlijk gegeten, filmpje gekeken en lekker gaan slapen. 23-12-2010 We zijn even op pad geweest met de motor en hebben zowaar een boek winkel gevonden met Nederlandse boeken. Voor 200 baht heeft Sandy een twee de hands boek. En wanneer het boek uit is kan hij weer ingeleverd worden en betaal je nog 100 baht voor je boek. Eenmaal terug begon het te regenen en te rgen, regen en nog eens regen ? Ach we mogen eigenlijk niet klagen het is zelfs met regen nog erg warm. 24-12-2010 Vandaag hebben we dan eindelijk eens op het strand kunnen liggen. Ook hebben we de snorkels echt kunnen gebruiken. En we hebben zowaar ook echt vissen, zee-egels en zeekomkommers gezien. En de vissen varieerde van knal groen blauw tot rood en geel. 's Avonds hebben we gegeten bij een restaurant waar je kon BBQen. We moesten een beetje aan de Cobb BBQ’s denken alleen kon je bij deze in het gootje water doen om daar je noodels in de koken. En in het midden kon je je vleesje en visje bakken. Helaas was dit bakplaatje niet zo praktisch omdat hij bol liep dus alles viel minimaal 1 keer in het water. Maar ons etentje is niet in het water gelopen hoor! Hahahah 's avons kreeg Sandy migraine dus die is vroeg gaan slapen en Niek is om de hoek nog wat weze drinken met wat lui uit het resort. We willen iedereen die ons volgt hele fijne kerstdagen wensen. Iedereen fijne feestdagen, veel gezelligheid en veel lekker eten. Heel veel liefs van Niek en Sandy

Kanchanaburi & omstreken

11-12-2010
Kleine correctie ons vorige verhaal was van de 10de!
Vandaag hebben we op het programma staan om met de trein naar Kanchanaburi te gaan. In Onze reisbijbel stond dat de trein om 13:55 zou vertrekken. We hebben echter het zekere voor het onzeker genomen door rond 12:00 een tuk-tuk te nemen naar het statoin. Deze Tuk-tuk nam ons met een rotgang mee naar hetstation van Bangkok Noi. En inderdaan bleek de trein gewoon om 13:55 te gaan, we hebben dus heerlijk twee uur mogen wachten op dit geweldig mooie station. De treinreis duurde iets langer dan twee uur, waardoor we rond 16:30 aankwamen op het even zo mooie station van Kanchanaburi. Hier dachten we wel even een
klein hapje te kunnen nuttigen. We kozen voor een heerlijk uitziende worst op een stokje. Na een hap bleek dat de worst nog lang niet gaar was en wat voor vlees het was was ook vrij moeilijk te plaatsen, dus hop de prullenbak weer in. In de lonely planet stond een hostel waar wij graag wilde overnachten. Na een wandeling van zo'n 10 min kwamen we aan bij Pong phen guest house. Helaas hadden ze alleen nog een kamer van 1000 baht .... een beetje te veel dus. Daarom zijn we een hostel terug gelopen, daar was wel plaats voor ons.We hebben ons opgefrist in deze vrij luxe kamer met airco en koelkast. Vervolgens hebben wij Kanchanaburi te voet verkent. En nogmaals geprobeerd een klein hapje te eten.Ook dit keer weer een vleesje op een stokje, de jongen zei dat het kip was. Na een hap bleek dit toch echt geen kip maar iets van kippenlever. Of wel, ook weer niet te eten.Ook dit stokje is in de prullenbak belandt. 'S avonds hebben we aardig gegeten. Sandy heeft daarna nog even een tukje van 1,5uur gedaan. Waarna Niek Sandy op sleeptouw heeft genomen naar twee van de vele barretjes. Hier raakte we aan de praat met wat mensen die les gaven in Bangkok en even een weekendje vrij waren. Rond 00:30 zijn we heerlijk gaan slapen in ons kingsize bed, wederom heel breed maar niet lang.

12_12-2010
Vandaag kwamen we er achter dat onze kamer toch niet echt zijn geld waard was. De douche was ijs koud en niet warm zoals vermeld stond. Ook mochten we geen gebruik maken van het ontbijt want dat zat niet bij onze kamer inbegrepen, zoals wel vermeld stond. Daarom zijn we uit wraak weer naar guest house Pong phen gelopen om te invormeren of er al een kamer vrij gekomen was. En dat was het geval we konden na een half uur terecht in onze nieuwe kamer. Eerst even wat ontbeten, Waarna we onze spullen hebben gepakt en naar het guest house(Pong phen) 50 meter verderop zijn verhuist. Hier hebben we een mooie kamer aan het zwembad met ons eigen terrasje. Vandaag wilde we graag naar de tiger temple wat zo'n 36km verderop is. Niek wilde dit graag doen door de 36km af te leggen per scooter/motor 125cc, uitgerust met twee onwijs charmante pothelmpjes. Sandy was toch wel een beetje bang, dan vind je scooters al niks en dan ook nog in Azie. Uiteindelijk zijn we rond 14:30 vertrokken, al gaf de receptioniste aan dat we wel erg laat waren het park is maar tot 16:00 open zei ze. Maar zo koppig als we zijn, zijn we toch op de scooter gestapt.Na een aantal keer vragen en onderweg tanken. Waarbij het tankdopje met geen mogelijkheid open wilde (volgens Niek.) Dus dit moet zoals dat gaat bij Niek met veel gescheld en geweld (in lichte mate) toch voor elkaar gekregen worden. Maar gelukkig heeft Sandy met sommige dingen iets meer geduld. En ja hoor Sandy kreeg na wat frunikken het tankdopje open (het contactslot moest op een bepaalde stand staan... belachelijk). Om 15:10 kwamen we aan bij de tiger temple. Deze bleek maar tot 15:15 open te zijn. We mochten er nog wel in als we dan wel heel erg snel waren hahahah. Tot bleek dat Sandy geen shirt met mouwen mee had was het helemaal uitgesloten om het park te betreden. Ofwel heel die enge barre tocht afgelegd voor niks. Nog wel even geinformeerd bij een NL stel of het de moeite waard is, dat vonden zij zeker. Ofwel morgen gaan we nog een poging wagen. Maar eerst dezelfde enge weg terug. Na een aantal km begon Sandy dan toch te ontspannen en geloof het of niet Niek heeft Sandy over haar scooter angst heen geholpen. Dit wil niet zeggen dat Sandy nu zelf ook wil rijden, nee papa ik blijf gewoon achterop zitten :D. 's Avonds gingen we op advies van de lonely planet naar de lokale night market voor een thais culinair feestje. Bij aankomst waren we een ware bezienswaardigheid vanwege onze bleke huidjes. De market bestaat uit allemaal kleine karretjes waar eten bereid wordt. De een stond op een omgebouwde zijspan te koken terwijl de andere een duwkarretje had. De mooiste was een pick-up met kraamdakje en televisie. Hier hebben we een gefrituurd snappertje gegeten met een super pittige dip (Niek was gelukkig). Daarna een lekker zakje vers fruit gehaald en 10 heerlijke satéh stokjes en de avond afgesloten bij een sea-food tentje. We wezen de gamba's aan en het werd inktvis maar het was alsnog heerlijk. We merken alleen wel dat het erg handig is om een woordje thais te kunnen wisselen. Dit om enige verwarringen te voorkomen

13-12-2010
Vandaag zijn we vroeg opgestaan en voor de tweede keer naar de tiger temple gereden. Bij aankomst waren we gelukkig een van de eersten daar. De tijgertjes lagen al, geketendaan een boom, te wachten op de vele hapjes ;) We mochten op 2 meter afstand van de tijgers staan maar niet dichterbij en je mocht ze ook nog niet aanraken. We hebben eerst een praatje staan maken met het personeel en de vrijwilligers. Archie, een canadees, vertelde dat hij 2 maanden vrijwilligerswerk had gedaan en nu een vaste baan had. Toen we vroegen wat er met de top van zijn wijsvinger was gebeurd kregen we het antwoord (je raad het al) per ongeluk was afgebeten door één van de volwassen mannetjes. Na dit rustgevende verhaal kregen we nog een korte veiligheidsmededeling en gingen we gezellig met de tijgers aan de riem een stukje wandelen (zie foto's) naar een ravijn waar de tijgers in de schaduw konden chillen. Eenmaal in de canyon aangekomen werd het ons duidelijk dat het nogal een commercieel gebeuren was.
iedereen werd aan zijn handje vliegensvlug langs alle tijgers geleid terwijl een tweede persoon 80.000 foto's maakte. Je mocht alleen de achterkant aaien met je rechterhand en de tijger alleen van links benaderen. Maaaarrrrr.... als je 500 baht betaalde dan mocht de tijger zijn hoofd op je schoot liggen. Allemaal strikt veiligheidsmaatregelen en dit had niets met geld te maken We waren er wel een beetje klaar mee dus toen zijn we nog even bij de 6 maanden oude tijgerwelpjes gaan kijken hoe ze aan het spelen waren in het water en toen op de motor gesprongen richting kanchanaburi. 's Avonds zijn we naar een restaurantje gereden die we op de terugweg hadden gezien. Het was volledig gebouwd van bamboo aan elkaar geknoopte palen. Eenmaal aangekomen stond de muziek echt loeihard. De luidsprekers hadden hun beste tijd gehad want ze produceerden alleen maar schelle herrie en gekraak. Toch maar gaan zitten om de cuisine te proeven. Het eten was erg lekker. Tempura en een soort spiering gegeten en toen zijn we de oude spoorbrug gaan bekijken. Na al dit moois de motor gedumpt en een borrel gaan halen in de budhha bar. Daar aangekomen stond er een thais mannetje in een soort 'Jack Sparrow' pak en die zei tegen Niek, 'You look like Jack Sparrow!!' waarop veel gelach volgde. Spiegels zijn schaars in thailand . na de borrel heerlijk gaan slapen.

14-12-2010

Vandaag zijn we om 7 uur uit bed gegaan en om 8 uur op de motor gesprongen naar de erawan watervallen. De lonely planet zei dat het ongeveer 30 km rijden was. 45 minuten zeg maar. Toen we net de snelweg op kwamen was er direct al een ongeluk gebeurd. 2 motorrijders waren tegen elkaar aangereden en lagen op het wegdek met ambulance personeel. Daarna zijn we nog iets voorzichtiger verder gereden. Toen we na 10 km een bord tegenkwamen stond er 'erawan falls 54km'. Lichtelijk teleurgesteld in de lonely zijn we dus nog 1,5 uur verder gereden en met pijn in de bips kwamen we bij de falls aan. Er waren 7 watervallen die je over een lengte van 2 kilometer kon bereiken. De eerste twee waren vrij klein dus we besloten de grote te gaan zoeken. Dit kon doormiddel van klimmen over rotsen,
boomwortels en brieke bruggetjes. het was echt supermooi. Helder water waar je de visjes kon zien zwemmen. Eenmaal boven zijn we dezelfde hindernisbaan weer naar beneden geklauterd want we moesten om kwart over 2 de motor weer terugbrengen. Na 5 minuten zei niek dat de motor ietwat bijzonder stuurde, lekke voorband. Na een Vuurboomse scheldsessie waar menige ziektes en godslastering aan te pas kwamen zagen we een politiepost waar we om hulp vroegen. Binnen 5 minuten stond de motor achterop een pick-up van een man die eigenlijk de andere kant op moest en hij bracht ons naar de locale garage. voor het schrikbarende bedrag van 160 baht (4 Euro) zat er binnen 10 minuten een nieuwe binnenband in en konden we onze weg vervolgen. Met een beetje haast kwamen we toch nog op tijd bij
het hotel aan waardoor we een boete hadden bespaard. Bij het hotel een heerlijke duik genomen in het zwembad en daarna opgefrisd en gegeten om de hoek. Morgen gaan we naar Hua Hin (zuiden van thailand) waar we hopelijk lekker op het strand kunnen gaan liggen.

Natuurlijk ontgaat het nederlandse nieuws ons niet aangezien er hier overal wifi in de lucht hangt. Sterkte met de vrieskou en o ja, is het ijsselmeer al weer open?

dikke zoenen,

Niek & Sandy

De eerste dagen!

08-12-2010 Vandaag zijn we om half 3 vertrokken vanaf schiphol. De vlucht ging van Schiphol naar Dubai en daarna van Dubai naar Bangkok. De eerste vlucht was aangenaam en verliep vrij vlot. de tweede vlucht was minder omdat hij om 3 uur 's nacht vertrok en omdat sandy erg last had van migraine. Er werd daarom ook navraag gedaan of Sandy zeker wist of ze wel mee kon. En we hebben het overleefd. Maar na 18 uur reizen,wachten, zweten en niet roken waren we dan toch in ons eerste hotel in Bangkok genaamd Sawasdee Guesthouse (bedankt Lucie). we hebben even door de buurt gelopen en de eerste thaise biertjes en sapjes geproefd en zijn toen even een dutje gaan doen in ons heerlijke kingsize bed ( denk hierbij aan breed maar niet lang.) Rond half acht weer naar beneden gegaan voor de eerste thaise maaltijd. Ik (niek) ging direct voor de "Tom Yum Kung", een heerlijke en vooral ook zeer pittige vissoep met onwijs veel rode pepers. Sandy ging voor de thaise tapas. Heerlijke kipsaté, gamba's met bacon en loempia's. Dit allemaal natuurlijk gepaard gaande met pittige chili- en pindasaus. Na het eten zijn we nog wat gaan drinken in een kroegje genaamd Orchid. Ook hier kon je kamers huren dus hier gaan we morgen heen. Bij het biertje/mojitootje werden we blij verrast door de thaise versie van Johnny Cash. Hij zat in geblokt overhemd, brettels en cowboyhoed te spelen. Zijn repertoire ging van Don Mclean tot David Bowie en van Bob Dylan tot Bob Marley tot er een toerist vroeg naar de folsom prison blues van Johnny Cash. Hij ging helemaal los en we hebben erg gelachen. Wat ook erg leuk is zijn de straatverkopers, tot ons omgedoopt tot "pas op kikker" dit omdat de vrouwen een instrumentje hebben waar een raspend soort kwaakgeluid uit komt. Maar toch op bed gegaan vanwege de toch wel inkickende jetlag. 09-12-2010 Vandaag hadden we de wekker op 10 uur staan. Toen de wekker ging hebben we toch maar besloten nog een uurtje langer te blijven liggen. Rond 12uur hebben we ons uitgecheckt en zijn verhuisd naar een guest house een straat verderop. Dit bleek ons namelijk ruim 300 bath = 7,50 euro te schelen. En ja in zo'n duur land moeten we zeker wel op de kleintjes letten. Zo neemt Sandy liever een fanta van 20 baht dan een cola light van 25 baht. Niek moet mij wel stiekem mee naar boven lozen want er hangt een papier dat a lady of the night niet mee naar de kamer mag. We hebben onze spullen op de kamer gelegd en zijn gaan zoeken naar een goede plaats voor ontbijt. We kwamen een heel lief klein tentje tegen Moka (coffeebar/gallery!) Netjes onze slippers voor de deur gezet. Voor Niek werd het een goede espresso een citrosan en een ham kaas croissant voor Sandy een mango smootie en yoghurt met muslie en fruit, jum jum. Na ons heerlijke ontbijt zijn we gaan lopen en lopen. Op een gegeven moment kwamen we op een kruising en daar stond een thais mannetje te schreeuwen "HELLO, WHERE YOU GO!!" Zoals gewoonlijk niet gereageerd en lekker doorgelopen in de richting waar hij van zei dat het afgesloten was door het leger. (ze proberen je mee te lokken naar allerlei plekken waar je rotzooi kan kopen en dan krijgen ze commissie.) Echter na 200 meter kwamen we midden in een relatief rustige demonstratie van de rode partij terecht. Slim als wij waren zijn we dus maar weer een steegje ingedoken aangezien het niet ons gevecht was. Toen maar weer verder gaan lopen en ons lopen heeft ons uiteindelijk over de brug naar Bangkok noi gebracht. Hier schijnen toeristen niet erg vaak te komen. We hebben door een of andere aftanse buurt gelopen, met iniemini krot huisje en veel straathonden. Na bedacht te hebben links aan te houden zodat we wellicht weer uit zouden komen bij het water, zodat terug naar de overkant konden met de boot. Bleek onze route dood te lopen, Jeeehhh weer helemaal terug! Eenmaal aan de andere kant hebben we een heerlijke aardbeien (Sandy) watermeloen (Niek) smootie gedronken.

Welkom op mijn Reislog!

Hallo en welkom op mijn reislog!

Dé plaats om op de hoogte te blijven van alle avonturen en ervaringen tijdens deze reis. Vanaf nu zul je hier dan ook regelmatig nieuwe verhalen en foto's vinden, en via de kaart weet je altijd precies waar ik me bevind en waar ik ben geweest! Meer informatie over mijzelf en de reis die ik ga maken vind je in het profiel.

Wil je automatisch een mailtje ontvangen wanneer er een nieuw verhaal of een nieuwe fotoserie op deze site staat? Meld je dan aan voor mijn mailinglijst door je e-mail adres achter te laten in de rechter kolom.

Ik zie je graag terug op mijn reislog en laat gerust af en toe eens een berichtje achter!

Leuk dat je met me meereist!

Groetjes,

Niek en Sandy