Hola!! HIer weer even een update. 07-01-2011 Vandaag stond in het teken van kansloos in een internetcafé zitten wachten op een eventuele connectie (vandaar de weinige foto’s). Wel hebben we een ticket kunnen boeken van Kuala Lumpur naar Medan (Noord-Westen van Sumatra) en een busreis van Georgetown naar Temerloh. Volgens de eigenaar van het internetcafé moesten we vanuit Temerloh een bus nemen naar Jerantut en vanuit daar weer een bus naar Kuala Tahan. Enigszins voldaan na een sessie van 5 uur zijn we lekker wat gaan eten en daarna onder het genot van een rummetje-cola en een stevig potje shithead gespeeld. Tegen middernacht lekker het bed ingedoken. 08-01-2011 Vandaag was het dan eindelijk weer strandweer en hebben we dus niets anders gedaan dan bakken. Onze bus ging om 21:30 dus we dachten dat we alle tijd hadden. Gelukkig gingen Ruben en Miloe tegen vijven terug naar de home-stay en kregen ze te horen dat we om 7 uur al in Georgetown moesten zijn omdat we om 8 uur al vertrokken. Enigszins gehaast zijn we onder de douche door gesjeesd en zijn we in de bus gesprongen. Zowel Miloe als Sandy bleek aan een kant van het gezicht goed verkleurd te zijn. Ofwel beiden liepen met 1 rode wang. Bij aankomst in Georgetown moesten we eerst nog het reisbureautje vinden en dit viel uiteindelijk wel mee. Bij aankomst daar (18:45) kregen we te horen dat de bus dus pas om 21:15 zou komen. Allemaal heel fijn dus. Dit nodigde de heren uit om eens een goede maaltijd te gaan scoren. De culinaire keuze werd uiteindelijk dus de McDonalds ;) Na een flinke quarterpounder met een go large frietje+cola zijn we om half 10 vertrokken. 09-01-2011 (na middernacht dus) Eenmaal in de bus kwamen we er achter dat de airco het erg goed deed waardoor iedereen dus lag te rillen van de kou en uiteindelijk werden we om 04:30 zonder slaap en 2,5 uur te vroeg (??) ergens bij een bushalte gedropt met de melding dat we tot hier betaald hadden. Met klapperende tanden zijn we de bus uitgelopen. Het busstation was op een paar taxi chauffeurs en wat hang ouderen verlaten. We besloten om maar gewoon op de stoep wat te gaan kaarten. Deze grote groep mensen kon ons vertellen dat de bus om 06:30 richting Jerantut ging. Toen hebben we de speelkaarten er weer bij gepakt en na een heleboel potjes shithead werd er opeens door een voorbijganger tussen neus en lippen door gemeld dat de bus van 06:30 van een ander busstation ging en dat hij ons voor een extreem hoog bedrag nog wel op tijd kon brengen. Zo gaat het dus schijnbaar in Maleisië. We hadden allemaal de schijt erin en hebben besloten zelf naar het busstation te lopen en daar hopelijk de bus te halen en anders de volgende te nemen. Bij aankomst was de bus net weg en konden we gezellig tot 08:00 wachten op de volgende. Je raad het al...... nog maar een paar potjes shithead gespeeld. En ja hoor om 08:00 zaten wij als eerste in de bus. Ook in deze was het verre van warm. Tegen 10:00 werden we afgezet in Jerantut. De busmaatschappij die naar het national park Taman Negara reed had bedacht dat de bus van 11:00 dit jaar niet meer rijd, ofwel wij moesten wachten tot 13:00. We hebben ons vermaakt met winkeltjes kijken, het hoog nodige inslaan en toilet bezoekjes bij de KFC. Tussen door kregen we te horen dat ze de vertrek tijd iets hadden aangepast en tevens de grote van de bus. Het busje in plaats van bus vertrok om 12:30, nou dat was dan toch wel weer gunstig. Tegen 13:30 kwamen we aan op de plaats van bestemming. Hier hebben we Ruben bij het hokje (wat voor station door moest gaan) achter gelaten met alle tassen om een goede kamer te vinden. Na een goed vergelijkend waren onderzoek kwamen we uit bij Durian bungalows. Snel de spullen en Ruben op gehaald om onder de douche te kunnen. Niek eenmaal onder de douche, valt de douchekop naar beneden. Ding was helaas niet meer te maken. Dus de hulp in geroepen van de eigenaar, deze was allerminst blij te noemen. Hij en zijn vrouw in de weer met verschillende slangen en douche koppen maar het mocht niet baten. Dus zijn ze maar weggelopen. Sandy er achteraan, nee Niek mocht niet die had het waarschijnlijk verergerd hahahah. Ze waren niet van plan ons een andere kamer te geven maar na wat aandringen kregen we een familie kamer voor de zelfde prijs. Toch aardig van ze! Natuurlijk zaten Miloe en Ruben in een super bungalow. Na al deze tegenslagen zijn we met een bootje naar de overkant gevaren, waar het hoofd kantoor van Taman Negara ligt. Hier hebben informatie opgedaan over de mogelijkheden in het park. We wilde graag een nachtje in de jungle slapen. Dit kon o.a. in een hide (een houten bungalow op palen met houten stapelbedden er in en een verstopte wc) Dat leek ons wel wat. Het was geen enkel probleem om in een hide te slapen aangezien het laag seizoen is. Dus als we morgen terug kwamen kwam het allemaal goed. Wij terug naar de overkant om slaapzakken te huren. Het eerste kantoor rekende per dag. Of wel je gebruikt je slaapzak een nacht maar ja je moet twee dagen betalen. Deze slaapzakken konden we de dag erop op komen halen voordat we zouden vertrekken. Onder tussen werd het tijd voor een lekker bord warm eten. In onze zoektocht naar een goed bord warm eten kwamen we een boekwinkel/slaapzakken en schoenen verhuur tegen. Deze rekende per nacht en nog minder dag de ander voor 1 dag. Ook konden Miloe en Niek hier mooi schoenen huren. Daarna hebben we in een floating restaurant gegeten. Het eten was lekker maar niet geweldig. Daarna zijn we allemaal vroeg gaan slapen. 10-01-2011 Niek en Sandy hebben hun familie kamer opgezegd en hun spullen verhuist naar Ruben en Miloe hun huisje. Zodat we dit huisje aan konden houden voor al onze spullen, terwijl wij allemaal een nachtje in de jungle slapen. Tegen 13:00 zijn we begonnen met de voorbereidingen, eten inslaan, water inslaan, slaapzakken ophalen, schoenen ophalen en zorgen dat alles goed ingepakt was met plastic zakken aangezien het regende. Tegen 14:15 waren we dan eindelijk klaar voor ons avontuur. We werden met het bootje afgezet en verder moesten we het maar uitzoeken. Wel staan er zo af en toe wat bordjes zodat je niet kunt verdwalen. De tocht was best wel pittig aangezien het best wel heel erg warm is in de jungle. Na twee uur lang klimmen, klauteren en door de modder zwoegen kwamen we aan bij onze hide. Hier bleek nog een iemand anders te slapen die nacht, een jongen uit Engeland. We denken dat hij stiekem baalde dat er vier drukte makers binnen kwamen. Aangezien er niet veel anders op zat zijn we maar gaan kaarten. Na het kaarten hadden we onze hoop gevestigd op beestjes kijken maar, de beestje dachten daar anders over. Dus zijn we maar gaan eten. Ons avondmaal bestond uit vieze chocolade broodjes, crackers, water en koekjes. En daarna zijn we aan de fles rum met cola begonnen onder het genot van een ........ shithead. Na de rum kwam de wodka. En toen was het op. Tijd om te slapen het was immers al tegen 22:00. Nog even een klein plasje voor het slapen gaan in de verstopte wc. Bij binnenkomst van de wc kwam Miloe er achter dat er een hele hele grote spin naast het toilet zat. Deze is uiteindelijk ten prooi gevallen aan Niek zijn geleende schoen. Dus Miloe kon rustig gaan slapen. Helaas was het slapen erg moeilijk op een houten plank en vreemde geluiden. Wel hebben we knus met zijn vieren naast elkaar op drie bedden geslapen (nou ja slapen.) Geen van allen hebben echt geslapen die nacht. 11-01-2011 Om 06:15 ging de wekker in de hoop met ons opkomst wel beestjes te zien maar ook nu dachten ze daar anders over. Dus nog maar even terug gekropen in ons heerlijke bed. Daarna zijn we de spullen bij elkaar gaan pakken. Hebben onze heerlijk, nog natte kleren (van het zweet) van de vorige dag aangetrokken. Voor vertrek spotte Sandy nog een gekko in de hide. Nou dan hebben we toch twee beestjes gezien :D jeeeehhh. Tegen 10:00 vertrokken we terug naar de beschaving. De terug weg hebben we in 1 uur en 20min gedaan. Badend in het zweet (op Miloe na want die zweet bijna niet) kwamen we terug. Vies en klam hebben we de slaapzakken en de schoenen ingeleverd om zo snel mogelijk te kunnen douchen. Om 15:00 ging er een bus naar Jerantut. Niek en Sandy besloten die te nemen om vervolgens een bus naar Kuala lumpur te pakken. Ruben en Miloe bleven nog een nachtje in Kuala tahan. Om 16:30 ging de bus naar Kuala lumpur. In deze bus zaten we met zijn 4en, Niek, Sandy een Indonesiër en de buschuaffeur. Na een uurtje stak de indonesiër lekker een peukje op en begon te bellen (dit is doodnormaal in Indonesië). Na 30 seconden zette de buschauffeur de bus aan de kant en begon in het bahasa te schreeuwen of de jongen zijn peuk uit wilde maken. Toen liep hij naar buiten om zelf te gaan roken en zag de buschauffeur dat Niek ook rookte. Toen vroeg de chauffeur of Sandy het een probleem vond en toen ze nee zei mochten we opeens wel in de bus roken. Erg logisch dus ;) Tegen 20:00 stonden Niek en Sandy in Kuala lumpur. Hier hebben we de metro gepakt richting chinatown. Na heel wat gezeul hebben we een redelijke kamer gevonden voor een mooie prijs. Dit was een fan room met een aircosysteem in de kamer die het niet deed. Toch heeft technische Niek de airco aan de praat gekregen zonder er voor de hoeven betalen. En dit alles met een mooie blauwe balpen. ’s Avonds hebben we vies gegeten bij een chinees restaurant. We hadden spareribs, zonder botten en van kippenvlees die niet gaar waren. Gelukkig hebben we hier niet voor hoeven betalen. En toen lekker vroeg op bed. 12-01-2011 Vandaag moesten we vroeg op om naar de Indonesische ambassade te gaan voor ons visum. Iets voor 10:00 kwamen we daar aan, hier moesten we het nodige papier werk invullen en verschillende kopietjes hebben van alles en nog wat. Vervolgens kregen we een nummertje voor wie wanneer aan de beurt was. Eenmaal aan de beurt kregen we de meeste gekke vragen. Zo werd er aan Sandy gevraagd of ze ook akkoord zou gaan met een 30dagen visum inplaats van een 60dagen. Dit hield in dat je 170 RM, die je normaal betaald voor een 60dagen visum dan zou betalen voor een 30dagen visum, die je toch al zou krijgen bij aankomst van Indonesië. Wij snapte de logica niet helemaal. En hier had eigenlijk al een belletje moeten gaan rinkelen. Ach fijn we zijn lekker gaan wandelen richting petronas (twin towers, kuala lumpur) Hier onder zit o.a. een heel groot en vooral lekker koel winkelcentrum. Hier hebben wat eten gekocht om vervolgens lekker te brunchen in het park. Daarna zijn we uit gaan zoeken hoe we de volgende dag het beste en goedkoopst bij het vliegveld konden komen. Daarna naar de kamer, hier zijn we stiekem in slaap gevallen. Tegen 18:30 werden we weer eens wakker hahhaha. Het werd wel weer eens tijd om iets te ondernemen dus zijn we met de metro richting little india gegaan. Onderweg kwamen we een dierenwinkel tegen, tegen beter weten in zijn we toch naar binnen gegaan. En gelukkig viel het erg mee. Ze hadden verschillende honden in hokjes zitten en eentje stond in het midden van de zaak om geaaid te worden of zo. Dus aaien maar, helaas stonk het beestje vreselijk. De rest van de honden zag er ook goed uit, op een na die had het iets te koud en lag in een hoekje in een doos te bibberen. Eenmaal met de metro aangekomen hebben we wat over de markt gelopen. Hier stonden zowel kraampjes als mensen met een kleedje. Zodra de politie er aan kwamen raapte de mensen van de kleedjes alles zo snel mogelijk bij elkaar om zich uit de voeten te maken. Na de markt zijn we naar de markt gelopen met eetkraampjes. En ja mensen hier heeft Sandy haar eerste echte bord met rijst gegeten en het was nog lekker ook (het bewijs hebben we op foto.) Daarna weer terug naar het hostel om wat te internetten en te lezen. 13-01-2011 Vandaag is de dag dat Niek zijn visum halen mag, vandaag is de dag dag sandy haar visum halen mag. We zijn op tijd vertrokken en hebben onderweg hele lekkere broodjes gehaald. Daarna zijn we richting de ambassade gegaan zodat we op tijd daar waren. Ook vandaag kregen we een nummertje. Niek was van ons tweeën het eerst aan de beurt. Sandy kon al meteen aan zijn houding en stem niveau horen dat het geen goed bericht was. En ja hoor Niek kreeg geen 60dagen visum maar als hij wilde wel een 30dagen. Ja daag geef mij die 170RM maar weer terug. Niek heeft vervolgens in zeer duidelijke taal aan Sandy verteld wat hij van de mevrouw achter de balie vond. En hier zaten geen sympathieke woorden tussen. Vervolgens van Sandy aan de beurt en ook Sandy kreeg gewoon haar geld weer terug. Na rustig informeren waarom we geen visum kregen zei ze, dat dat het besluit van de manager was. Dus netjes uitgelegd dat wij speciaal naar Kuala Lumpur zijn gekomen voor een visum, ofwel dat wij nu 2 dagen hebben verspeeld voor iets wat we niet zouden krijgen. Eenmaal buiten, na nog veel gevloek van Niek, spraken we een man die ons kon vertellen dat ze bij geen enkele Indonesische ambassade meer een 60dagen visum geven. Laten we het positief bekijken we hebben wel Kuala Lumpur gezien :D. Vervolgens zijn we terug gaan lopen, onderweg begon het keihard te regenen dus hebben we een taxi aangehouden die ons voor €2 naar ons hostel bracht. Hier zijn we als een malle gaan zoeken hoe we dan een visum voor 60 dagen konden krijgen. Na heel wat uren op het internet besloten we om toch maar eens te gaan eten, dit hebben we lekker vies bij de MC Donalds gedaan. Vervolgens hebben we de tas in gepakt en is Sandy gaan slapen, later gevolgd door Niek. 14-01-2011 Om 03:15 ging de wekker jeeehhh. Tegen 04:00 zijn we naar buiten gelopen om een taxi te regelen. Helaas schijnen (zeiden alle taxichauffeurs die we toen spraken) er ’s nachts geen meter taxi’s te rijden. Dus de meeste rekende 20RM voor een taxiritje van niks naar het busstation. Tot we er een vonden die het wel voor 10RM wilde doen. Net voordat we de taxi insprongen begon het keihard te regen. Niek probeerde zich met backpack en al in de taxi te wurmen terwijl Sandy buiten stond te schreeuwen dat hij op moest schieten. Als kippen in een legbatterij zijn we naar het busstation gehobbeld en eenmaal op het station hebben we voor 8,50RM per persoon een bus naar het vliegveld genomen. Dit was een ritje van een uur. Slapen was bijna onmogelijk aangezien er veel hobbels in de snelweg zaten. Ofwel lag je op twee stoelen, lag je na een hobbel al weer naast je twee stoelen. Om 05:30 kwamen we aan op het vliegveld en hebben we onze tassen ingecheckt. Hierna zijn we naar de starbucks gerend en hebben we een godsvermogen uitgegeven aan twee koffie en twee broodjes :S. Om 07:00 konden naar onze gate. Eerst nog langs de douane, Niek maakte zich druk over zijn aanstekers aangezien je die niet mee mag nemen in je handbagage en hij dat wel had. Maar zonder enig probleem konden we door lopen, er werd nauwelijks naar de scan gekeken, ze hadden het te druk met gezellig ouwe hoeren. En tegen 07:40 zaten we in de lucht. Om vervolgens na zo’n 35 min de daling al weer in te zetten. En toen waren we in Medan INDONESIË!!! Hier konden we heel makkelijk een 30dagen visum krijgen die verlengbaar is (dat moeten we allemaal eerst nog zien, maar we gaan er vanuit dat het allemaal goed komt.) Vervolgens in de rij,waar je vingerafdrukken werden genomen en een foto van je hoofd. Niek had Sandy al voorbereid op wat er zou gaan gebeuren zodra we buiten zouden komen. Gelukkig viel het mee met, helo mister, taxi, taxi, taxi? Niek heeft tegen, een nog steeds veel te hoog bedrag (maar goed we zijn er net :D) een becak geregeld die ons naar de bus bracht die naar Bukit lawang ging. Het half uur in de becak was een hele belevenis op zich. Midden op de weg rijden, in halen waar het juist niet kan, gaten ontwijken waardoor je iemand anders bijna aanrijd, door rood rijden zoveel je kunt en ga zo nog maar even door. Ook werd er nog gevraagd bij een stoplicht (waar wel voor gestopt werd) of we een krant wilde kopen in het bahasa. En maar lachen vervolgens vertelde ze ons (een meisje en een jongen) dat ze verliefd op ons waren, jajaja. En ze zeiden nog iets over onze neus, maar wat ze daar nou mee bedoelde geen idee. Bij de bus duurde en duurde het maar voordat hij eindelijk vertrok. Toen we eenmaal reden stopt de bus om de haverklap in de hoop meer mensen mee te kunnen nemen. In de bussen wordt volop gerookt, gegeten en alles wordt gewoon op de grond gegooid. Onderweg stapte Sinar in die jungle tochten organiseert, hij had een boekje mee waar de verschillende verhalen van mensen in staan die met hem mee zijn geweest. Tegen 12:30 kwamen we aan bij een busstop/ontmoetingsplek waar we een becak namen naar Bukit lawang. Hier heeft Sinar ons naar een bungalow gebracht die volgens hem 50.000 rupiah zou zijn. Helaas waren die al vol dus werd het 70.000. Na even te hebben uitgerust zijn we wat rond gaan lopen. We zijn over de brug de rivier over gestoken om te kijken bij de bungalows aan de overkant, waaronder de geen waar Floor en Niek vorige keer hebben geslapen. Deze waren wel 50.000 dus morgen verhuizen we hier naar toe. Op de brug stonden op de heenweg drie kleine vrouwtjes die heel graag met ons op de foto wilde, ach ja waarom ook niet. Op de terug weg wilde Niek heel graag een biertje mee naar huis, helaas bleek de prijs voor een biertje fors gestegen. Waar hij voorheen nog 16.000 betaalde betaal je nu 25.000 voor een biertje of zelf 30.000 de mensen hier zeggen dat dat komt door de transport kosten. Niek is de rest van de avond uit zijn hum geweest door dit trieste nieuws. Gelukkig hebben we ’s avonds wel heel erg lekker gegeten. 15-01-2011 Vandaag hebben we eerst lekker uitgeslapen en daarna zijn we verhuisd naar het nieuwe guest-house. De dame bij wie we de sleutel inleverden was niet echt blij omdat ze volgens haar "niet wist dat we zouden vertrekken" terwijl er ook niets over vermeld stond dat je dit een dag van te voren aan moest geven. Toen hebben we dus maar besloten dat we ook niet meer bij deze gezellige mevrouw gingen ontbijten. Toen we vertrokken begon de zon keihard te schijnen en dat heeft de gehele dag aangehouden. We zijn dus een aantal keer onder de koude douche gesprongen ;) 's Avonds zijn we lekker Padang-food gaan eten. Het houd in dat er 15 schalen met van alles en nog wat staat en dat je na het ontvangst van een bord witte rijst zelf mag pakken waar je zin in hebt. Niek heeft een verrassingspakket gemaakt voor sandy en 2 enorme borden eten later moesten we het schrikbarende bedrag van €4,- betalen. Na het eten zijn we dus in een internetcafé beland en omdat de verbinding hier zo ontzettend traag is gaan we de foto's over een paar dagen plaatsen vanuit Banda Aceh. Morgen gaan we orang-utans knuffelen in de jungle en dan hopelijk 's avonds een nachtbus naar banda aceh scoren. Anders gaan we de dag erna weer verder. Tot zover de update! Veel liefs, Niek & Sandy