Ga er maar eens lekker voor zitten want nu komt het! 15-01-2011 Vandaag hebben we goed uitgeslapen. Om tegen 12:00 te vertrekken naar de andere bungalow. Bij het inleveren van onze sleutel kregen we de wind van voren want we hadden volgens haar ook best even kunnen melden dat we zouden vertrekken. Echter hebben wij nergens een bordje of iets gezien waarop stond dat we 24uur van te voren moesten melden dat we zouden vertrekken. De lunche die we nog in hadden gepland bij hun, hebben we daarom ook meteen laten varen. Eenmaal in Indah hebben we lekker weinig gedaan. Aan het eind van de middag zijn we op zoek gegaan naar een plaats waar je schijnbaar goed kon zwemmen. Echter bleek de uitleg niet echt te kloppen. Er was ons verteld dat we de badcave moesten volgen en daar was dan een zwem gelegenheid. Eenmaal daar wisten de mensen echt niet wat wij bedoelde. Dus dan maar weer terug. En op de terug weg hebben we waarschijnlijk de plek gevonden die men bedoelde. Helaas bleek dit niet echt een super zwemplek te zijn. Dus zijn we zonder te zwemmen maar weer terug gegaan. Na ons opgefrist te hebben dacht Sandy dat het wel leuk was om Niek te kietelen. Dit reselteerde echter in een hoop gevloek omdat Niek heel hard zijn voet stoote aan het bed. ’s Avonds hebben we padang food gegeten aan de overkant van de brug. En daarna hebben we gezellig met een aantal mensen muziek gemaakt. (En Sandy heeft geluisterd :D.) 16-01-2011 Vandaag ging om 06:30 de wekker want vandaag gingen we op jungle trekking. Tegen 07:45 (Iets later dan eigenlijk de bedoeling was, de gids was iets wat aan de late kant) werden we opgehaald. Niek had echter zo zijn twijfels of hij het wel 7uur vol zou gaan houden met zijn voet (mede mogelijk gemaakt door Sandy.) Gelukkig ging het gaande weg steeds beter. Na 10min lopen kwamen we in aanraking met de eerste aap soort, de thomas monkey. Deze hebben we allebei een banaantje mogen geven, die hartelijk ontvangen werd. Na nog geen 30min spotten we onze eerst Orang utang, inclusief baby. We hebben ook de beruchte Mina gezien, dit vrouwtje heeft al vaak mensen gebeten. We waren net klaar met onze lunch toen Mina uit de boom kwam om onze restjes op te eten, samen met haar baby. Echter moesten we wel op gepaste afstand blijven. Terwijl Mina aan het genieten was van Sandy haar laatste beetje nasi en ananas wees Sinar (gids) achter ons. Wij kijken, liepen er twee pauwen langs. Wij draaide ons ongeintreseer weer terug naar Mina. Maar volgens de gids waren de pauwen echt heel bijzonder, die zag je niet vaak. Dus ook hier hebben we maar een foto van gemaakt. Daarna kwamen we Suma tegen, dit is een heel lief vrouwtje met baby die we zo banaantjes konden geven. Niek dacht dat het wel leuk was om haar een hand te geven. Dus Suma heeft hem een hand zoals ze normaal een boom beetpakt, of wel Niek zijn hand had aardig wat kracht te verduren. Aan die handshake kan Jos Vuurboom nog een puntje zuigen. Ook zijn we onderweg white handed gibbons tegen gekomen. Na 7uur trekking in een lekker tempo en met de juiste tempratuur (het was bewolkt maar het regende niet) hebben we in totaal 7 Orang Utangs gezien, een aantal Gibbons, veel Thomas monkeys, Makaak, Pauwen en een snapping Turtle. Eenmaal terug waren we toch wel een beetje moe, dus hebben we in Indah gegeten. 17-01-2011 Vandaag wilde we verder reizen richting Pulau weh, helaas werden onze plannen iets wat omgegooit. Sandy had haar tas vrijwel helemaal ingepakt en loopt naar buiten om de schoenen schoon te kloppen en in te pakken. Eenmaal buiten kwam Sandy tot de conclusie dat er echter geen schoenen meer buiten stonden, alleen Sandy haar slippers nog. Eerst dachten we nog misschien heeft het personeel van Indah ze wel binnen gezet of iets. Dit bleek helaas niet het geval. Ofwel Niek zijn schoenen en een paar slippers waren mee genomen en Sandy haar wandelschoenen. Na veel gescheld, een gat in de muur, en een ontwrichte douchedeur later hadden we bedacht dat we een dag langer zouden blijven in de hoop degene te kunnen betrappen die onze schoenen had. Sandy is op wacht gebleven in Indah voor de mensen die een dag trekking gingen doen. Niek is samen met Dodi naar het slaapkamp van de mensen gelopen die twee dagen trekking gingen doen. Een aantal uur later moesten we echter tot de conclusie komen dat onze actie tevergeefs was. Dodi heeft Niek zijn slippers gedoneerd, die zaten Niek bijna als gegoten. Gelukkig hebben we ’s avonds een gezellige avond gehad met o.a. een NL stel, Maartje en Joost uit Den Haag en Dodi onze nieuwe Indonesische vriend hahahah. 18-01-2011 Vandaag zijn we tot 15:00 in Indah gebleven. Veel shithead gespeeld en nog even gezellig zitten babbelen met Maartje en Joost. Om 15:00 hadden we goedkoop een mini busje kunnen regelen die ons terug naar Binjai bracht. Dit duurde zo’n twee uur, i.p.v. de vier uur in de local bus. Vanaf Binjai hebben we de nachtbus naar Banda Ace genomen. Tijdens deze geweldig koude busrit (Airco stond op 18 graden, ofzo iets) kreeg Sandy steeds meer buikpijn met als gevolg dat ze bijna de hele busreis op het mini wctje heeft doorgebracht. Gelukkig was het lekker warm in de bus dat verzachte de pijn :S Tegen 06:00 kwam de bus aan in Banda Ace, vanaf hier zijn we met de Becak naar de haven gegaan. Hier moest Sandy heel erg naar de wc, maar de wc’s zaten op slot, geweldig. Tegen 07:00 ging de mannen wc open, waar dankbaar gebruik van werd gemaakt. Rond 08:00 ging het loket open, hier werd ons eerst verteld dat de boot tegen 08:30 zou gaan. Dit werd 09:00 en uiteindelijk zou de boot om 09:30 aankomen en om 10:00 vertrekken. Tijdens onze boot tocht van 45min hebben we een groep dolfijnen gezien die een stuk met de boot mee zwommen. Eenmaal op Pulau weh kwamen we er achter dat je laten vervoeren reteduur is op dit eiland. Dus Niek en Sandy dachten hier wel een oplossing voor te kunnen vinden, zo vindingrijk als we zijn. Na wat heen en weer geloop in de hitte (zo’n 30min) konden we een gratis lift krijgen naar Sabang. Dus wij dachten dat hebben we weer goed voor elkaar. Vanaf Sabang zou het minder ver moeten zijn naar iboh. Eenmaal in Sabang kwamen we echter tot de conclusie dat de prijzen hier het zelfde of zelfs hoger waren dan op de haven. We hebben nog geprobeerd een scooter te huren maar ook dat bleek extreem duur te zijn. Na veel gezeul, bij veel mensen afdingen en een hoop gevloek verder hebben we eindelijk een Becak kunnen regelen. Na zo’n 10min zei de bestuurder dat we 10.000 rupiah moesten betalen voor benzine en zijn sigaret. Wij dachten dat dit nog een boven op de prijs kwam, maar dit hadden wij gelukkig verkeerd begrepen. Onderweg bleek de weg veel te stijl voor drie mensen op de Becak. Dus is de bestuurder van de motor gesprongen (hij kreeg een lift van iemand anders, Niek is gaan rijden (1e keer op een zijspan) en Sandy kon eindelijk eens lekker in een Becak zitten. Na zo’n 50 min kwamen we aan in Iboh. Vervolgens hebben we ons hier lens gesjouwd, trap op trap af. Met onderweg veel vriendelijke mensen, die vonden dat Sandy erg mooi was en ook een mooie bloem in haar haar had. (Vanaf halverwege Thailand loopt Sandy met een bloem in haar haar, die elke keer weer zorgt voor de opmerking, nice flower.) We hebben een bungalow gevonden met uizicht op het water. De zee is hier zo helder dat je de vissen vanaf het balkon kan zien zwemmen. ’s Avonds heeft Niek mee gegeten bij het family diner, Sandy is gaan slapen. 19-01-2011 – 24-01-2011 Deze dagen hebben voor Sandy in het teken gestaan van veel naar de wc, veel buikpijn en weinig eten. Gelukkig werd de buikpijn rond de 22ste minder en hebben we samen kunnen snorkelen. Het snorkelen op Pulau weh is heel erg mooi, veel verschillende fel gekleurde vissen, super helder water en mooi weer. Niek heeft zich zelf goed kunnen vermaken en kende na twee dagen vrijwel elke toerist op het eiland. En natuurlijk heeft hij goed voor Sandy gezorgt, borden met fruit, zoutoplossigen enz. Wel vroegen de mensen zich af of hij Sandy gewoon verzon, aangezien die er de eerste dagen nooit bij was. Nadat Sandy zich weer in het openbaar begaf vroeg er een meisje aan Niek hoe hij aan zo’n jonge vriendin kwam? Waarop Niek vroeg hou oud zij dacht dat hij was, ja 30. Ze was dan ook zeer geschrokken toen hij zei dat hij 23 was. Nou maar hopen dat mensen niet gaan denken dat hij Sandy ergens heeft opgepikt en nu haar vakantie betaald, zoals die mannen dat doen met de thaise hoertjes ;) 24-01-2011 Vandaag zijn we tegen 13:00 met een taxibusje naar de haven gegaan. Op de bootreis terug hebben we helaas geen dolfijnen gezien. In Banda ace hebben we een poosje door het centrum gelopen. Ook hebben we gekeken voor een vlucht naar padang, in de hoop dat dit goedkoper was dan met de bus. Maar helaas een ticket koste bijna 1.000.000 rupiah per persoon. Dus dan toch maar met de bus. Tegen 18:00 zaten we in de bus richting Medan. In deze bus bleek geen airco aanwezig waardoor het een aangename slaap temperatuur was. Ieder lekker twee stoelen gekaapt ;) 25-01-2011 Na 12 uur bussen kwamen we aan in Medan. Hier hebben we een becak gepakt naar de bus naar Parapat. We zaten nog niet goed en wel in de bus of deze begon al te rijden. We stonden er versteld van, meestal zit je minimaal nog een half uur te wachten. En het hield niet op met de wonderen. Rond 11:30 kwamen we aan in Parapat waar we door liepen naar de boot. En ja hoor de boot vertrok toen we er net op zaten. Het lijkt wel of er een systeem inzit ;) Tegen 12:00 waren we op Tuk Tuk. Hier zijn we op zoek gegaan naar de bungalow (Christina’s) waar Floor en Niek in 2009 ook hebben gezeten. Hier hebben we een kamer kunnen bemachtigen voor 30.000 (zo’n 2,50 per nacht) Rupiah, koopje dus. Na de lunch heeft Niek een paar uur geslapen en heeft Sandy haar boek uitgelezen. Tegen 19:00 zijn we op zoek gegaan naar iets te eten. We kwamen uit bij een lief vrouwtje waar je goedkoop kon eten. Na het eten wilde Sandy eigenlijk wel slapen. Dus terug naar het huisje. Echter werden we onderweg opgehouden door wat gezelligheid. Tot een uurtje of twaalf hebben we gezellig zitten kletsen met verschillende mensen uit o.a. Canada, Australie en Beglie en Indonesie natuurlijk. 26-01-2011 Vandaag hebben we goed uitgeslapen en zijn we weer terug gegaan naar het lieve vrouwtje voor een lekkere tosti. Daarna hebben we bij haar een motor gehuurd. Ook wilde ze wel onze was doen. Dus zijn we onze was gaan halen, wat nogal een berg was. Dus of de vrouw uiteindelijk nou zo blij was met haar aanbod onze was te doen weten we niet :D. Daarna zijn we wat rond gaan rijden. Onderweg begon het te regenen waardoor we besloten om maar een bakje koffie en thee ergens te gaan drinken. Dit bleek een goed idee te zijn, zodra we goed en wel zaten begon het nog harder te regen. Tijdens ons kopje koffie en thee hebben we ons heilig voorgenomen om morgen echt de poncho’s mee te nemen. Toen het wat droger werd zijn we weer terug gaan rijden, helaas was de droogte maar voor even. Nog wel even ergens gescholen voor de regen maar uiteindelijk toch maar door de miezer terug gereden. Eenmaal terug waren we koud en nat. Helaas hadden we erg veel van onze warme kleren afgegeven voor de was, waardoor we van alles over elkaar aan moesten trekken om het een beetje warm te krijgen. En ja een warme douche nemen zat er helaas ook niet in. Onderkoeld zijn we ergens wat gaan eten. Daarna zijn we op zoek gegaan naar een gelegenheid met internet. En laat het toeval nou zijn dat ze hier ook warme chocolademelk hadden. Niek heeft een poging gewaard om te skypen maar dit ging niet van harte, helaas. Sandy is lekker gaan slapen en Niek is nog gezellig wat gaan drinken met de belgen onder het genot van live muziek. 27-01-2011 Tegen 11:00 zijn we op de motor vertrokken met het idee om het eiland rond te rijden. Na 20min vroeg Sandy aan Niek; hebben we vandaag de poncho’s mee genomen. Maar nee wederom waren we die vergeten. Eenmaal bij een mooi uitzichtpunt dacht Sandy soepel van de motor af te stappen, helaas verloor zij haar evenwicht en viel in de berm. En dit alles net op het moment dat er twee volle busjes met toeristen van het uitzicht stonden te genieten. Wel hebben we ons bij dit uitzicht bescheurd van het lachen tijdens het maken van een foto, van Niek die boven een hoop stont hangt met zijn blote billen. We hadden het erg gezellig tot we op een weg terecht kwamen die bestond uit veel kuilen veel hobbels en stenen. En er leek maar geen einde te komen aan deze weg. Gelukkig bleven de mensen onderweg erg aardig hello roepen. Echt heel erg fijn als je pijn in je kont hebt en de weg als maar slechter werd. Gelukkig kwamen we net op tijd (anders had Niek de motor in de berm gegooit. Wat zijn plan daarna zou zijn ....geen idee.) een jongen tegen die ons kon vertellen dat na 8km de weg weer goed zou zijn. Deze 8km werden er uiteindelijk maar 2. En met een beter humeur konden we onze weg vervolgen, helaas nog steeds met veel pijn in de kont. Tevens heeft Sandy tijdens deze rit een aversie gekweekt tegen Indonesische kinderen. De meeste kinderen hier moeten een heel stuk naar school en weer naar huis lopen. Tijdens deze wandeling vinden ze het heel erg leuk om langs de weg te gaan staan om handen met je te klappen. Ook rennen ze achter je aan als je langzaam rijd om je vervolgens ergens aan te raken. Op een gegeven moment was het zo erg met Sandy gesteld dat zij tegen Niek zij dat hij harder moest rijden, er rende namelijk een jongetje van 5jaar naast de motor. Ja je weet niet wat zo’n 5 jarig jongetje allemaal kan aanrichten he hahah. En natuurlijk begon het te regen toen we nog zo’n 45 min moesten rijden. Uiteindelijk hebben we deze dag 110km afgelegd in zo’n 6uur. Eenmaal terug kwamen we erachter dat ons gezicht aardig verkleurd was, dat van Niek mooi bruin en dat van Sandy knal rood en pijnlijk. Ja verschil moet er zijn he. We konden de helft van onze was ophalen, de andere helft was nog niet droog aangezien het op Tuk Tuk de hele dag had geregend. En wij maar in de zon rijden aan de andere kant van het eiland. Tegen 20:30 zijn we gaan eten. Hier kwam de mevrouw van het restaurant een gezellig praatje maken. En vroeg ze of we morgen ook weer kwamen eten dan zou ze iets speciaals maken. Daarna zijn we nog even gaan kijken bij de live band. En hebben we ons vermaakt door naar dansende toeristen te kijken. De ene move was nog beter dan de andere! 28-01-2011 Vandaag werden we beiden wakker met hoofdpijn. Dit zal wel door de zon zijn gekomen en het te weinig drinken van water. Sandy heeft zich, terwijl Niek zijn koffie dronk, vermaakt met een puppy van de eigenaar. Deze pup was reuze gefasineerd door slippers en voeten, wat voor komische taverelen zorgden. Tegen 12:30 zijn we op de motor gesprongen om wat te gaan eten. We hebben geluncht met zelf gebakken bruin brood, jum jum. Daarna zijn we de vele boekwinkels langs gegaan om boeken te ruilen voor nieuw leesvoer. Daarna zijn we weer een stukje gaan rijden en natuurlijk begon het te regenen en ja hoor weer geen poncho mee. Op de terug weg hadden we de grootste lol waardoor Niek een klein beetje overmoedig werd en iets te hard op een hobbeltje afreed. Dit hobbeltje leide ons het greppeltje in. Na veel gedoe heeft Niek de motor uit het greppeltje gekregen en hebben we onze weg wat rustiger vervolgd. ’s Avonds zijn we weer bij het lieve vrouwtje van de dag ervoor gaan eten. Na het eten hebben we de motor teruggebracht en zijn we lekker vroeg gaan slapen. 29-01-2011 en 30-01-2011 Vandaag lekker uitgeslapen. Daarna de tassen weer ingepakt en toen naar een restaurantje gelopen voor een lunch. Bij een hotel vonden we een german bakery dus daar hebben we brood gescoord voor onze lange busrit naar Bukkittingi. Na de lunch zijn we terug gegaan naar de guesthouse om daar afscheid te nemen van “Juan” (de eigenaar) en de medewerkers en toen zijn we op de boot gesprongen naar Parapat. In Parapat stond een bemo klaar (minibusje volgeprakt met mensen en keiharde muzien) en die heeft ons naar het busstation gebracht. Bij de desbetreffende reisorganisatie stond een oud mannetje die nog een aardig woordje Nederlands sprak dus daar hebben we ons prima mee vermaakt aangezien de bus natuurlijk weer een uur vertraging had (standaard). Toen de bus kwam schrokken we een beetje. Alle stoelen waren bezet behalve die van ons terwijl we alle andere keren ons 2 of 4 stoelen konden toe eigenen. De gangpaden lagen vol met balen rijst en dozen kretek sigaretten en de airco stond op -4. Om het nog iets aangenamer te maken waren er ook geen dekentjes en geen kussens. We hebben elkaar succes gewenst en toen begon er een busreis van 15 uur lang. Onderweg zijn we 2 keer gestopt voor wat eten en de benen strekken en toen waren we eindelijk in Bukkittingi. Bij aankomst en een bemo gesprongen richting kampung china en een kamer met kingsize bedden en een warme douche gezocht voor het schrikbarende bedrag van 7,50. Na een douche van ongeveer 40 minuten zijn we Wendra (vriend van niek) gaan verrassen in het canyon café. Daar hebben we heerlijk gelunched en toen was het nog maar 12 uur ’s middags (voor het gevoel was het al 2 uur ’s nachts). Vol goede moed zijn we naar de pasar gelopen en hebben we een beetje ge”windowshopt” maar om 2 uur gaven we het op en zijn we naar de kamer gegaan om vervolgens om 7 uur weer wakker te worden. Toen zijn we lekker Pecel Lele (gefrituurde catfish) gaan eten met rete goeie sambal die zelf Sandy lekker vond. Na het eten nog even een potje shithead met wendra&ben (Wendra’s neefje) gespeeld en toen wederom gaan slapen. 31-01-2011 Vandaag vroeg opgestaan om een motor te huren wat niet geheel makkelijk verliep. De eerste had geen motoren meer, de tweede was dicht en de derde bestond helemaal niet (hmmmm). Uiteindelijk een wildvreemde op straat aangesproken en binnen een kwartier stond er een gloednieuwe motor voor ons neus met minder dan 5000 KM op de teller. Niek moest er in het begin nog even aan wennen dat de motor in kwestie wel een achterrem had ipv een versletten trommelrem maar dat ging goed. Toen zijn we naar Canyon café gereden om Ben op te pikken want die ging met ons naar de lokale immigratie dienst om ons visum te verlengen. Dit is makkelijker als je een local meeneemt want die kan dan als sponsor fungeren. Bij aankomst bleek dus dat je je visum alleen kan verlengen als deze nog maar 7 dagen of minder geldig is. Lichtelijk teleurgesteld (onze is nog 12 dagen geldig en er zit een weekend tussen dus dan is het kantoor dicht) zijn we terug gereden om onze 12 dagen Bukkittingi in te gaan plannen. Rond 1 uur zijn we gaan richting een dorpje gaan rijden waar de Raflesia groeit. ’s Werelds grootste bloem. Het groeiproces duurt 18 maanden en daarna bloeit hij 5 tot 7 dagen en daarna kan je dus weer anderhalf jaar wachten. Bij aankomst in het dorpje hebben we eerst een bakje koffie gedronken en toen kwam een lokale gids ons oppikken voor een tochtje. Wij dachten dat het maar een stukje lopen was maar het bleek dus weer een half uur door de drassige jungle heen glibberen (we hebben ook besloten dat dit het laatste jungletochtje is voor deze vakantie ;) Bij aankomst was de bloem erg... apart om te zien en het stikte er van de vliegen. Een paar foto’s gemaakt en toen konden we weer terug. Eenmaal bij de motor aangekomen zijn we richting een dorpje gereden waar Assep woont. Assep is een guide waar Floor en Niek in 2009 de Merapi vulkaan mee hebben beklommen maar omdat er te weinig werk is woont hij nu weer bij zijn ouders en werkt hij op de boerderij. We moesten een half uur over een minibergpaadje heen scheuren met gaten, zelfgemaakte snelheidsdrempel (betonblokken midden op de weg) en brieke bruggetjes. Bij aankomst was Assep nog aan het werk en zijn we bij zijn ouders in de woonkamer “aangeschoven” (iedereen zit hier op een matje op de grond). Na een tijdje kwam Assep thuis en hebben we gezellig zitten ouwehoeren en tegen half 7 zijn we terug gereden naar Bukkittingi om lekker te gaan eten enz. 01-02-2011 Vandaag zijn we met de motor naar het Maninjao meer gereden. Dit is een vulkanisch meer en op sommige plekken wel 450 (!) meter diep en het word omringd door een 900 meter hoge rotswand formatie. De weg was ouderwets geweldig. Scherpe bochten, steile bergweggetjes en natuurlijk enorm veel belangstelling van de lokale bevolking. Uiteindelijk kwamen we bovenaan de bergwand aan waar je een geweldig uitzicht hebt over het meer. Hier hebben we een colaatje gedronken om daarna aan de 44 haarspeldbochten te beginnen die je onderaan bij het meer brengen. Hier geld het recht van de snelste. Als je door de bocht gaat heb je geen zicht op de rijbaan onder je, dus toeter je als een bezetene en degene die als eerst begint met toeteren heeft voorrang... Geweldig! Beneden aangekomen zijn we ergens een drankje gaan doen en hebben we besloten dat we hier het weekend gaan bivakkeren. Niek heeft Sandy de verschillende homestay’s laten zien waar hij en Floor hebben vertoefd in 2009. Daarna zijn we weer teruggereden en zijn we heerlijk op bed een boek gaan lezen en daarna zijn we wederom Pecel Lele gaan eten. ’s Avonds hebben we een flesje bananen whiskey gehaald en hebben we lekker geborreld met Ben samen. Daarna op bed gegaan. 02-02-2011 Vandaag werd ons gevraagd of we alsjebliefst wilde verhuizen naar een andere kamer voor een nachtje. De familie van de bazin kwam namelijk over voor chinees nieuwjaar. Zo vriendelijk als we zijn wilde we haar wel tegemoed komen door een nachtje ergens naders te slapen. Echter was deze kamer niet echt geweldig maar ach. Alle spullen in de backpack gedouwd en verhuist. Waarna Sandy tot 17:00 heeft geslapen tegen de migraine. 03-02-2011 Vandaag zijn we met Ben naar de harau vallei gereden. Op de heen weg moesten we volgens een local uit Bukkittinggi echt een lokaal drankje proberen. Hij zei dat het lekker zoet was en er goed veel alcohol in zat. Dus wij op zoek. Eenmaal gevonden bleken de mensen heel erg aardig te zijn, maar het drankje niet zo lekker als beloofd. Het was zoet maar er zat geen alcohol in. Daarnaast doen ze er een rauw eenden ei in, wat voor een beetje een vieze nasmaak zorgt. Nou ja hebben we dat ook weer geprobeerd. Op naar de vallei. Eerst heeft Sandy gebruik gemaat van het toilet. Niet zo bijzonder zou je zeggen, echter werd Sandy een hok gewezen waar geen wc te zien was. Er zat ook geen gat in de grond en geen putje. Waarop Sandy tegen de vrouw zei, waar is de wc? Waarop de vrouw zei o dat maakt niet uit. Sandy snapte er helemaal niks van, kan toch moeilijk ergens in een hoek gaan zitten en op de vloer plassen. Gelukkig kwam er een andere wc vrij, waar wel een gat in de grond zat. Hier hebben we verschillende watervallen gezien. Echter was het niet zo mooi vanwege de hoeveelheid troep overal. Locals komen hier ook graag en die gooien hun afval altijd gewoon naast zich neer. Daarna hebben we geluncht/avondeten in de eco homestay. Tijdens het eten werden we omringd door katten. De een was nog brutaler dan de ander. Ook vond een kat het nodig om tegen de sjaal van Sandy aan de sproeien, waardoor haar sjaal naar kattepis rook. Toen het schemerig begon te worden zijn we richting bukittinggi gereden. Dit was een hele belevenis. Niek heeft op zijn indonesisch motor leren rijden. Inhalen mag zowel rechts als lings, ook kan je gewoon inhalen als er vanaf de andere kant verkeer komt, allemaal geen probleem. En we zijn heel thuis gekomen olee. Ojah ook het vermelden waard, we hebben onze poncho’s gebruikt. Eenmaal terug wilde we graag terug verhuizen naar onze oude kamer. Alleen bleek de eigenarese er niet zijn, dus die moesten ze even bellen. Of we over een uurtje terug wilde komen. Een uur later hadden ze haar nog steeds nie gebeld en werd er heel moeilijk gedaan. Nee als we wilde verhuizen moesten we 350.000 betalen en niet de 100.000 zoals wij af hadden gesproken. Niek verloor op een gegeven moment zijn geduld. Hij heeft de sleutel uit de hand van de jongen gepakt. We hebben onze spullen verhuist en de andere sleutel terug gebracht. Gelukkig heeft de eigenarese ze later verteld dat het goed was, waarop Niek veel sorry’s kreeg. 04-02-2011 Vandaag hebben we een dvd speler kunnen lenen van een cafe verderop in de straat. En tegenover ons hotel zit een videotheek waar we dvd’s konden huren. Ofwel we hebben vandaag vanuit bed dvd’s gekeken hahah. Misschien iets wat vreemd voor op je vakantie, maar wel erg leuk. 05-02-2011 Vandaag zijn we ons verder gaan verdiepen in tickets naar Bali. Aangezien we hebben besloten om java over te slaan van wege alle vulkaan uitbarstingen, die gepaard gaan met lekker veel as overal en overstromingen. Het is echter nog moeilijk inschatten wanneer we kunnen gaan vliegen, aangezien we niet weten hoe lang we moeten wachten op ons visum. Alleen weten we wel de prijzen en die gaan vanaf donderdag fors omhoog. Moeilijk moeilijk allemaal dat gereis. Daarna hebben we onwijs vies geluncht, bah! Waarna we op zoek zijn gegaan naar schoenen voor Sandy om te kunnen hiken. Echter bleek niemand hier goedkope rubber schoentjes te hebben. En om nou een heel nieuw paar aan te schaffen voor nog een keer junlge trekking is ook zo wat. Uiteindelijk mocht Sandy schoenen lenen uit het canyon cafe, jeeeeehh. Na veel overleg met Ben hadden we eindelijk een plan bedacht hoe we het beste met zijn drieen bij Anas homestay konden komen. Zodra we op de motor wilde stappen begon het keihard te regenen, maar natuurlijk. Dus plannen werden geweizigd en de motor werd een taxi. Deze bracht ons naar het viewpoint, vanaf hier was het zo’n 30min naar beneden lopen over een super smal en glibberig padje. Uiteindelijk kwamen we lekker bezweet aan bij Anas homestay. Hier hebben we ons gecheckt op bloedzuigers. Sandy had het record van 4, daarna kwam Niek met 3 en Ben met twee. In de homestay sliepen die nacht ook een duits stel. We hebben vanuit het hoogste hutje naar de zonsondergang gekeken. Rond 19:00 zijn we met zijn drieen gaan kaarten. Tegen 20:00 kregen we een heerlijke Padang maaltijd voor geschoteld. Na het eten wilde het Duitse stel ook wel mee doen met kaarten. Toen Sandy op stond om bij de duitsers aan de tafel te gaan zitten zag zij dat haar hele voet en Niek zijn slipper onder het bloed zaten. Natuurlijk zag het er veel erger uit dan het was. Sandy had haar voeten niet gecheckt nadat zij naar de wc (lees: dakgoot in de grond) was geweest. Ofwel Sandy had twee nieuwe bloezuigers. Even goed de voetjes gewassen en het Monyet (= Ezel(len) kon beginnen. De duitse jongen verloor echter elke keer weer waardoor het spel niet echt heel erg leuk was. Misschien even toelichten dat de duitse jongen niet erg snugger over kwam, engels kon hij bijna niet hij snapte het spel ezellen niet, zelfs duits lezen was een probleem. Daarna zijn Niek en ik overgestapt op een spel met schelpjes. Je hebt een houten plank met aan beide kanten 7 kuiltjes en een grote kuil. Het is de bedoeling om zo veel mogelijk schelpjes in je grote kuil te krijgen en de rest leeg te spelen. Erg leuk spel! Tijdens het spel hebben we wat alcoholische drankjes genuttigd. Waardoor vooral Ben iets wat dronken werd. Dit was vooral te merken aan het feit dat hij steeds bijna van het balkon viel. Tegen 12:30 zijn we gaan slapen. 06-02-2011 Ondanks het iets wat harde bed hebben we tot best laat liggen slapen. Tegen 10:30 zijn we richting de super moderne douche gelopen om hier eens lekker een plens koud water over ons heen te gieten. De vrouw van de homestay had lekkere banana pancake’s voor iedereen gemaakt. Tijdens het eten liet ook Ben zijn gezicht zien, gelukkig voor hem zonder hoofdpijn. Na het eten hebben Niek en Sandy nog een aantal keer het spel met de schelpjes gespeeld. Wederom verloor Niek alle keren, waardoor ook tijdens dit spel en vooral erna goed gemopperd werd. Tegen 13:00 zijn we verder naar beneden gelopen, richting het Maninjao meer. Na zo’n 1,5uur kwamen we beneden aan bij het meer. Langs de weg hebben we het eerste beste koude drankje genuttigd. Sandy had haar drankje nog niet uitgekozen of er werd gevraagd of zij op de foto wilde met een moeder en een baby. Nou eerste maar eens even bijkomen en minder zweten was het antwoord, dat vonden ze wel goed gelukkig. Daarna heeft Ben een taxi busje terug geregeld naar Bukkittinggi. En zoals beloofd is Sandy nog even op de foto geweest met de mama en de baby. Tijdens de auto rit, die gepaard ging met heel veel getoeter en bijna botsingen, kwamen we allemaal mensen tegen met hun hond. De een vervoerde zijn hond nog vreemder dan de ander. Op zondag blijken hier de mannen met hun hond op wilde zwijnen te jagen. Waarna de honden het zwijn op mogen eten. Gezellig dagje uit zou ik zo zeggen. Na ongeveer een uur kwamen we weer aan bij het Canyon cafe. Hier hebben we lekker geluncht. Voordat het eten er was werden we voor de verandering eens geinterviewd door wat meiden van de middelbare school. Echter liep het gesprek nogal stroef. De drie meiden zelf zaten alleen maar te giechelen en in het bahasa te praten. Waarop Niek en Sandy zelf maar vragen gingen stellen en vragen op papier hebben gezet voor ze. Toen ons eten kwam zijn ze opgestaan zonder iets te zeggen en ergens anders in het Canyon cafe gaan zitten. Hier gingen ze verder met oefenen, waarop Niek en Sandy tegen elkaar zeiden; hopen dat ze straks niet weer alles opnieuw komen vragen. Dit was gelukkig niet het geval. Ongeveer 30min na het gesprek bedankte ze ons voor het gesprek, beter laat dan nooit zullen we maar zeggen. Na het eten is Niek gaan informeren of we weer in onze oude kamer terug konden, dit was gelukkig geen probleem. Dus hop alle spullen weer verhuizen. 07-02-2011 Vandaag zijn we bij de Immigratie geweest en het blijkt dus iets langer te duren om je visum te verlengen. Op zijn vroegst krijgen we hem donderdag en dan zijn de tickets reteduur. Vanaf maandag de 14e zijn de prijzen weer redelijk dus naar alle waarschijnlijkheid vliegen we dan naar Bali. Vanaf Bali gaan we verder met schrijven aangezien we verplicht nog 7 dagen hier zitten en eigenlijk alles al hebben gedaan. Gelukkig hebben we de DVD speler nog dus we zullen ons wel vermaken ;) Tot het volgende verhaal!